2000 Hermann Hauser III SP/CSAR

Hermann Hauser III niezmordowanie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka, Hermanna Hausera I, a przekazanego przez jego ojca, Hermanna Hausera II. Chociaż jest to jeden z najbardziej kultowych (i kopiowanych) stylów od czasu jego powstania, nie powinno dziwić, że styl ten został najwierniej zachowany przez Hermanna III - w rzeczywistości pracuje on w tym samym warsztacie co jego ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet używa drewna, które zostało nabyte przez obu jego ojcowskich poprzedników. Cechami stylu „teutońskiego” są ekstremalna klarowność i równowaga między głosami, nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach i oczywiście niezrównane piękno tonu. Brzmienie tego stylu instrumentu zostało najsłynniej uwiecznione przez takich gigantów jak Andres Segovia i Julian Bream w niezliczonych nagraniach, a także przez wielu innych głównych muzyków.

Wykonanie i materiały tej konkretnej gitary są znakomite. Posiada ciemny, stary świerk na płycie rezonansowej, a także elegancko ukształtowany, bujny i kolorowy palisander CSA na tyle i bokach z kilkoma żółtawymi odcieniami bielu, które pięknie przechodzą w ciemniejsze drewno twardzielowe, dając niemal wygląd zanikającego zachodu słońca. Projekt jest zasadniczo taki sam jak gitary Hausera I należącej do Segovii w 1937 roku. Ten instrument jest w doskonałym stanie jak na swój wiek, z jedynie niewielkimi śladami zużycia na wykończeniu, ale nadal ma pięknie zagrany i „rozluźniony” dźwięk, który nadaje wspaniały blask każdej nucie, która (w idealnym stylu Hausera) jest idealnie zrównoważona we wszystkich rejestrach z najwyższą definicją/separacją między głosami. Ta gitara była wcześniej własnością wspaniałego brazylijskiego gitarzysty Marcelo Kayatha, który (swoją silną prawą ręką) grał i pięknie rozbił tę gitarę, wzmacniając jej ciepło i piękno dźwięku. To wspaniały przykład z jednego z najbardziej uznanych i szanowanych warsztatów w historii gitary klasycznej.

Artykuł Orfeusza na temat Hausera III, Blochingera i Obera