2003 Gary Southwell „A-Series” nr 212 SP/IN (ex Scott Tennant)

Prezentowana gitara klasyczna Gary’ego Southwella „A-Series” nr 212 z 2003 roku, ze świerku i palisandru indyjskiego, była pierwotnie własnością Scotta Tennanta – to na niej powstało nagranie „Gypsy Flower” z Los Angeles Guitar Quartet na nagrodzonym Grammy albumie „LAGQ’s Guitar Heroes”.

A-Series: nowoczesne linie, wiedeńskie korzenie

Oprócz kopii historycznych Gary buduje unikatowy model własnego projektu, który nazywa „A-Series”; ten egzemplarz to jego wersja „klasyczna” (lutnik oferuje także wersje ze strunami stalowymi oraz jazzowe archtopy). Choć projekt Gary’ego jest uderzająco nowoczesny dzięki smukłym, architektonicznym łukom i kątom, w rzeczywistości czerpie z tradycji wiedeńskiej, zwłaszcza z instrumentów Stauffera. Do rozwiązań inspirowanych Staufferem należą mechanizm zębaty w stopce gryfu, pozwalający regulować akcję strun za pomocą kluczyka typu zegarkowego, oraz asymetrycznie ukształtowana główka, która sama w sobie jest dziełem sztuki. Podstrunnica „unosi się” nad płytą rezonansową, dzięki czemu drewno gitary może drgać swobodniej, a podstrunnica nie tłumi płyty wierzchniej.

Ex Scott Tennant i LAGQ

Na tym modelu koncertowało i nagrywało wielu zawodowych gitarzystów, m.in. Tom Kerstens, David Starobin i Scott Tennant. Właśnie ten egzemplarz należał pierwotnie do Scotta – to na nim powstało nagranie utworu „Gypsy Flower” (Matthew Dunne) z Los Angeles Guitar Quartet na albumie „LAGQ’s Guitar Heroes”, który w 2005 roku zdobył nagrodę Grammy za najlepszy album z gatunku classical crossover. W wywiadzie powyżej Scott opowiada o tej gitarze, a Arturo Solorzano wykonuje na niej „Misty” w opracowaniu Dyensa. Etykieta jest podpisana, opatrzona napisem „Nottingham 2003” i nosi numer 212.

Stan i przetwornik

Wykonanie jest znakomite, materiały – pierwszorzędne, a żaden szczegół nie został pominięty. Choć gitara ma już ponad dwadzieścia lat, jest w fantastycznym stanie, z bardzo nielicznymi śladami wcześniejszego użytkowania i oczywiście bez uszkodzeń czy napraw. Jest też wyposażona w podsiodełkowy przetwornik piezoelektryczny z ćwierćcalowym gniazdem jack w kołku do paska, co ułatwia nagłośnienie. Bez wzmocnienia gitara brzmi fantastycznie – akustycznie spisuje się znakomicie i właśnie w ten sposób używał jej Scott Tennant na koncertach i w studiu – jednak elektronika może się przydać koncertującym gitarzystom, którzy w razie potrzeby chcą się podłączyć.

W Orfeo Magazine

Sylwetkę Gary’ego Southwella przedstawia Orfeo Magazine No. 11 – England (okładka powyżej, do przeczytania online), dostępny także w wersji drukowanej w wydaniu zbiorczym:

Orfeo Magazine 11–15 (wydanie drukowane)

Gary Southwell: gitary historyczne z Anglii

Gary Southwell jest dziś uważany za jednego z najbardziej uznanych brytyjskich lutników. Kształcił się na początku lat 80., przede wszystkim w stolarstwie meblowym oraz w budowie instrumentów historycznych (sprzed epoki Torresa), a w 1983 roku założył własną pracownię w Nottingham. Wyspecjalizował się w gitarach XIX-wiecznych – stając się jednym z czołowych ich znawców – kopiując i restaurując instrumenty takich mistrzów jak Lacote, Stauffer, Pagés i Panormo. Obok swojego modelu Hauser buduje kopie historyczne (Torres, Panormo, Stauffer, Lacote, Scherzer) oraz nowoczesny model własnego projektu, „A-Series”, opracowany po raz pierwszy w latach 90. wspólnie z Davidem Starobinem.

Julian Bream i Hauser z 1940 roku

Od 1995 roku Gary słynie ze swojego modelu Hauser, którego wiele egzemplarzy zbudował dla Juliana Breama – oddajmy głos samemu Gary’emu: „Od 1995 roku ściśle współpracuję z Julianem Breamem nad tym projektem Hausera, eksperymentując i dopracowując pewne jego aspekty. Szczególnie interesowało nas strojenie płyty wierzchniej, dna i komory rezonansowej korpusu – badaliśmy ich wzajemne relacje oraz to, jak wpływają one na jakość brzmienia gotowej gitary. Dzięki temu udało mi się uzyskać brzmienie przypominające oryginalną gitarę Hausera”. Oprócz Juliana Breama do imponującego grona klientów Gary’ego należą m.in. Paul Simon, David Starobin, Sting, David Tanenbaum, Scott Tennant i John Williams – by wymienić tylko kilku.