2004 Hermann Hauser III "1931 Segovia" SP/CSAR (ex Marcelo Kayath)

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka, Hermanna Hausera I, a przekazanego przez ojca, Hermanna Hausera II. Chociaż jest to jeden z najbardziej kultowych (i kopiowanych) stylów od momentu jego powstania, nie powinno dziwić, że styl ten został najwierniej zachowany przez Hermanna III – pracuje on w tym samym warsztacie co jego ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna, które nabyli obaj jego ojcowscy poprzednicy. Cechami stylu „teutońskiego” są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach i oczywiście niezrównane piękno brzmienia. Brzmienie tego stylu instrumentu zostało najsłynniej uwiecznione przez takich gigantów jak Andres Segovia i Julian Bream w niezliczonych nagraniach, a także przez wielu innych wybitnych muzyków.

Wykonanie i materiały użyte w tej gitarze są znakomite. Płyta rezonansowa wykonana jest z ciemnego, starego świerku, a tył i boki z eleganckiego, ciemnego palisandru CSA. Ten model bazuje na gitarze Hauser z 1931 roku, która wcześniej należała do Segovii (oryginał znajdował się w GSI około 30 lat temu) i charakteryzuje się rozetą, którą Hauser Senior stosował na początku lat 30. XX wieku (zobacz na przykładgitarę z 1934 roku ). Rozeta składa się z 3 warstw intarsji, pomiędzy którymi znajduje się świerkowy materiał z płyty rezonansowej – to uderzający i unikalny wzór – pierwszy, jaki widzieliśmy w gitarze Hauser III. Instrument jest w doskonałym stanie jak na swój wiek, z niemal zerowymi śladami zużycia na wykończeniu, a jednocześnie ma pięknie zagrane i „rozluźnione” brzmienie, które nadaje każdej nucie wspaniały blask, który (w idealnym stylu Hausera) jest idealnie zrównoważony we wszystkich rejestrach, z doskonałą definicją i separacją między głosami. Ta gitara należała wcześniej do wybitnego brazylijskiego gitarzysty Marcelo Kayatha, który (swoją silną prawą ręką) grał na niej i pięknie ją rozchodził, wydobywając jej ciepło i piękno brzmienia. To wspaniały egzemplarz z jednego z najbardziej uznanych i szanowanych warsztatów w historii gitary klasycznej.

Artykuł Orfeusza na temat Hausera III, Blochingera i Obera