2025 Edmund Blöchinger "Llobet" SP/CSAR

Ta gitara jest inspirowana gitarą Torresa z 1859 roku, na której grał i którą cenił Miguel Llobet, a która obecnie znajduje się w Museu de la Musica w Barcelonie. Zamiast dosłownej kopii, Blöchinger bezbłędnie połączył elementy historycznej gitary w swój własny projekt – wykorzystując przede wszystkim plantillę Torresa, którą uważa za prawdopodobnie najbardziej elegancką i zrównoważoną, jaką kiedykolwiek stworzono. Ma ona ogromny urok zarówno pod względem estetycznym, jak i brzmieniowym. Brzmienie jest ciepłe, z piękną, delikatną poświatą, ale jednocześnie bardzo przenikliwe i czyste. Ma ogromną głośność i ogromną energię, która emanuje z nieco mniejszego korpusu, co sprawia, że gra na niej to absolutna przyjemność. Niedawno inny właściciel tego modelu porównał go do siebie – „jest jak Porsche, mały i szybki!”. Na scenie ma ogromną moc i wyjątkowe bogactwo brzmienia. Ta gitara charakteryzuje się szczególnie pełnymi harmonicznie wysokimi tonami – co nadaje jej luźne, ciepłe brzmienie i charakter, który zazwyczaj można znaleźć tylko w starych gitarach, na których grano przez wiele lat. Posiada również jeden z najwygodniejszych kształtów gryfu (cały gryf i pięta wykonane są z jednego kawałka drewna), a wykończenie tylnej części gryfu jest wykonane w taki sposób, że lewa ręka gra bez wysiłku, bez „lepkości” dla lewego kciuka. Ogólnie rzecz biorąc, to arcydzieło pod każdym względem.

Artykuł Orfeusza na temat Hausera III, Blochingera i Obera