2025 Henrik Ballowitz CD/BL

Zbudowana przez duńskiego lutnika Henrika Ballowitza, ta gitara ma płytę rezonansową z zachodniego czerwonego cedru, a tył i boki z wyjątkowo pięknego i kolorowego drewna malezyjskiego blackwood. To PRAWDZIWA, nagradzana gitara klasyczna, którą Henrik zaprezentował na ósmym Konkursie Gitarowym im. Antonio Marina Montero, który odbył się w Granadzie w Hiszpanii w lipcu/sierpniu 2025 roku, i jesteśmy zachwyceni, że możemy ją tutaj zaprezentować. Wewnętrznie jest usztywniona podobnie jak unikatowy Bouchet (#55) – który jako pierwszy zastosował usztywnienie pod mostkiem, ale nadal wykorzystuje system 7-wentylatorowy (uważany za gitarę „przejściową” między drugą a trzecią/ostatnią fazą Boucheta). Brzmieniowo ta gitara jest wyjątkowa. Zajmuje czołowe miejsce wśród gitar, jakie widzieliśmy pod względem wewnętrznej spójności lub „ujednoliconej” jakości brzmienia. Przejście od najniższego basu aż do najwyższych rejestrów skali nie powoduje żadnego „skoku” w jakości dźwięku – nawet przy przejściu ze strun basowych z metalowym oplotem na strunę G. Struna G nie jest gruba (nie ma potrzeby stosowania karbonowej lub kompozytowej trzeciej struny), a równowaga między alikwotami a podstawą w każdym dźwięku jest identyczna dla ucha. To jedna z tych gitar, które brzmią tak, jak wyglądają – soczyste, bogate, kremowe, mleczno-czekoladowe brzmienie. I ta responsywność – prawa ręka potrzebuje minimalnego wysiłku, aby wydobyć pełny, soczysty dźwięk. Innymi słowy, gitara, od której trudno się oderwać! Henrik zadbał również o naprawdę piękne i osobiste detale, w tym subtelny (ale efektowny) symetryczny/powtarzający się wzór szachownicy na purflingach wokół góry oraz na wewnętrznej i zewnętrznej części rozety. Opowiada nam, że po zobaczeniu rozet Vicentego Ariasa zainspirował się do pracy z okrągłymi kształtami – bardzo trudnym zadaniem, praktycznie niemożliwym do wykonania przy użyciu standardowych technik mozaikowych. Mimo to, udało mu się zaprojektować centralną część rozety, wykorzystując motyw wschodzącego i zachodzącego słońca na horyzoncie. Niezależnie od oceny tego instrumentu, nie sposób znaleźć w nim żadnej wady. To naprawdę świetna gitara tego utalentowanego młodego twórcy i z niecierpliwością czekamy na kolejne jego gitary.

Zdjęcia tej gitary zrobione tuż przed wysyłką

Duński lutnik Henrik Ballowitz rozpoczął swoją przygodę z lutnictwem w wieku 18 lat, kiedy to ciekawość zaprowadziła go do zbudowania gitary elektrycznej. Z czasem jego zainteresowanie przesunęło się w stronę hiszpańskiej tradycji gitarowej i w 2017 roku wziął udział w Europejskim Instytucie Lutnictwa (EIGM) w Granadzie w Hiszpanii, gdzie miał zaszczyt uczyć się od mistrza lutnictwa Stephena Hilla i Grahama Emesa. Od tamtej pory Henrik ma szczęście regularnie odwiedzać warsztat Stephena, aby stale się uczyć – nie tylko od niego, ale także od wspaniałej społeczności lutników skupionej wokół jego warsztatu.

Zanim Henrik całkowicie poświęcił się budowie gitar, przez sześć lat pracował jako budowniczy organów w duńskiej firmie Frobenius. Zajmował się tam renowacją i budową tradycyjnych organów piszczałkowych dla kościołów w całej Danii i Skandynawii. To doświadczenie nauczyło go wiele o rzemiośle, akustyce oraz precyzyjnej i przemyślanej obróbce drewna – umiejętności, które naturalnie przekładają się na budowę gitar.

Na początku 2025 roku Henrik miał szczęście spędzić dwa miesiące na stażu u José Vigila w Granadzie. Henrik mówi nam, że nauka u José była doskonałą okazją do pogłębienia jego wiedzy na temat tradycji lutnictwa w Granadzie i dalszego udoskonalenia swojego podejścia.

Dziś w pełni poświęca się budowaniu gitar klasycznych i stara się podchodzić do każdego instrumentu z troską, cierpliwością i szacunkiem dla tradycji, jednocześnie nieustannie słuchając i ucząc się, jak doskonalić swoje rzemiosło. Po kilku latach intensywnego zgłębiania tajników budowy gitar, Henrik Ballowitz zdobył trzecią nagrodę za swoją gitarę klasyczną w prestiżowym ósmym Konkursie Gitarowym im. Antonio Marina Montero, który odbył się w Granadzie w Hiszpanii w lipcu/sierpniu 2025 roku.