Po raz pierwszy spotkaliśmy szwajcarskiego konstruktora gitar Manuela Arango na 8. Konkursie Gitarowym im. Antonio Marina Montero w Granadzie w Hiszpanii w 2025 roku, gdzie zdobył pierwszą nagrodę za gitarę klasyczną i drugą nagrodę za gitarę flamenco. Gitara, którą tutaj prezentujemy, to faktycznie zwycięska gitara flamenco z tego właśnie wydarzenia. Charakteryzuje się ona projektem podstawy Manuela, który składa się z asymetrycznego, siedmiowentylatorowego usztywnienia płyty wierzchniej. Same wentylatory są ułożone symetrycznie, a dolna belka harmoniczna jest pochylona, aby skrócić stronę wysokich tonów płyty wierzchniej, wprowadzając w ten sposób asymetrię. Główny wpływ Manuela na to podejście opiera się na Santosie Hernandezie z lat 30. XX wieku, który miał okazję obejrzeć podczas studiów uniwersyteckich. Czerpie również wiele inspiracji ze stylu usztywnień wachlarzowych Torresa, ale Manuel stopniowo modyfikował swoje na przestrzeni lat, czyniąc je nieco węższymi i wyższymi. Używa tego samego podstawowego projektu zarówno w klasycznym, jak i flamenco – jedyną istotną różnicą jest grubość i niuanse blatów – flamenco są zazwyczaj cieńsze niż klasyczne, ale Manuel wprowadza również inne, dodatkowe, choć drobne modyfikacje, aby faworyzować każdy styl brzmienia. W przypadku swoich prac z rozetami i intarsjami Manuel studiował szeroko sztukę i architekturę mudéjar w Hiszpanii, a także sztukę islamską w ogóle. Jego projekty mozaik inspirowane są tym wielkim stylem artystycznym i zawsze dąży do nadania swoim rozetom efektu „płynności”. Kolor jest również bardzo ważnym czynnikiem, a znalezienie połączenia materiałów i odcieni jest zawsze bardzo ważnym elementem jego decyzji estetycznych. W szczególności teoria koloru szwajcarskiego malarza ekspresjonisty Johannesa Ittena wywarła duży wpływ na twórczość Manuela. Inne elementy projektu są zakorzenione w hiszpańskich i francuskich tradycjach tworzenia gitar. Zarówno kształt plantilli, jak i główki instrumentu są efektem pracy wielu twórców, w tym przede wszystkim Antonia de Torresa, Daniela Friedericha, Dominique'a Fielda i Santosa Hernandeza.
Brzmienie gitary jest bardzo skupione i przenikliwe, co czyni ją bardzo agresywną negrą flamenco. Charakteryzuje się błyskawiczną reakcją, co daje gitarzyście przyjemne „wsparcie” podczas grania szybkich pasaży picado, rasguado i alzapua. Jeśli chodzi o głośność, gitara domyślnie jest ustawiona w kierunku zauważalnie „mocnej” pozycji, jednak przy delikatnej grze, jej responsywność pozostaje spójna (atak, sustain, równowaga), niezależnie od tego, jak mocno lub lekko gitara jest napędzana przez gitarzystę. Grywalność jest również znakomita, co nie powinno dziwić, biorąc pod uwagę doświadczenie Manuela jako gitarzysty i lata opinii, które otrzymał od swojego brata Lucasa, zawodowego gitarzysty flamenco. Ogólnie rzecz biorąc, jest to znakomity instrument pod każdym względem. Z niecierpliwością czekamy na kolejne gitary tego producenta w przyszłości!
Zdjęcia tej gitary (oraz nagradzanej gitary flamenco) zrobione tuż przed wysyłką
