1969 David Rubio SP/CSAR

David Rubio wykonał tę gitarę klasyczną w Anglii w 1969 roku. Posiada ciemną, postarzaną płytę rezonansową z drewna świerkowego, tył i boki z palisandru CSA oraz korpus z drewna bearclaw, a całość obramowano podwójną purflą.

W powyższych filmach Ricardo Giuffrida gra na tej gitarze utwór „Luiza” Jobima, a Mobius Trio gra utwór „Bon Voyage” Adriana Knighta, grając ją w centrum, obok gitar Alfredo Velázqueza i Ereza Perelmana.

Podwójne purfling i góra Bearclaw

Jest to doskonały przykład kreatywnego, eleganckiego rzemiosła Rubia, z podwójnym przeszyciem dookoła, które pięknie oprawia materiały – same w sobie są wykwintne, zwłaszcza ciemny, pięknie postarzany wierzch z drewna świerkowego, pełen pazurów niedźwiedzia.

Dźwięk i stan

Brzmienie jest gęste i bogate, z niesamowitym sustainem w wysokich rejestrach i doskonałą głośnością, która nigdy nie jest dudniąca, a do tego dochodzą piękno i liryzm, z których Rubio słynie. Poza jednym pęknięciem z tyłu, solidnie i fachowo naprawionym wiele lat temu, gitara jest w doskonałym stanie jak na swój wiek.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.