La Cañada to linia gitar klasycznych i flamenco zaprojektowanych przez niemieckiego mistrza lutnictwa Edmunda Blöchingera i zbudowanych w warsztacie nieżyjącego już Wolfganga Jellinghausa w Chinach. Każdy model bazuje na kultowej, historycznej gitarze, którą Blöchinger osobiście studiował – autorstwa Antonia de Torresa , Miguela Rodrígueza i Domingo Esteso – i jest oferowany w cenie przystępnej dla ambitnych studentów i czynnych muzyków.
La Cañada w skrócie
- Projektant: Edmund Blöchinger (Niemcy)
- Zbudowany przez: warsztat Wolfganga Jellinghausa w Chinach
- Modele: Torres „Model 17” (wg FE 17, ex Tárrega), Torres „Model 115” (wg SE 115, ex Pujol), Rodríguez „La Catedral” (wg drzwi kościoła Celedonio Romero z 1974 r.), „1934 Domingo Esteso” flamenco blanca
- Wykończenia: wygląd „nowy” lub „antyczny” (modele kończące się na „A”); lakier francuski
- Drewno: wierzchołki z świerku, tył i boki z cyprysu, klonu lub granadillo
Edmunda Blöchingera i Wolfganga Jellinghausa
Seria gitar La Cañada to efekt współpracy światowej sławy mistrza lutnictwa Edmunda Blöchingera i jego przyjaciela, nieżyjącego już Wolfganga Jellinghausa z firmy „Milestones Guitars”, która do dziś słynie z różnorodności replik gitar z epoki, wykonanych przez legendarnych lutników z XVIII i XIX wieku. Na przestrzeni lat Blöchinger studiował, mierzył i oceniał kilka oryginalnych instrumentów Antonia de Torresa, Miguela Rodrígueza i Domingo Esteso. Uznał, że to doskonała okazja, aby przenieść kilka swoich ulubionych projektów do Jellinghausa i stworzyć linię wysokiej jakości, a jednocześnie przystępnych cenowo instrumentów opartych na tych kultowych arcydziełach przeszłości.
Modele La Cañada
Model „Model 17” bazuje na gitarze Torres z 1864 roku, znanej jako FE 17 , najwcześniejszej z trzech gitar Torresa Francisco Tarregi: uroczej gitarze w stylu pierwszej epoki, z nieco bardziej zwartym korpusem i krótszą menzurą. Model „Model 115” bazuje na gitarze Torres SE 115 z 1888 roku , przez wiele lat gitarze koncertowej Matilde Cuervas, a następnie Emilio Pujola, którą Blöchinger obejrzał w GSI po tym, jak nabyliśmy ją wraz z kolekcją Russella Clevelanda ; jest to pełnowymiarowa gitara Torres ze standardową długością strun. Model Rodríguez bazuje na gitarze „La Catedral”Celedonio Romero z 1974 roku, należącej obecnie do Pepe Romero . „Domingo Esteso z 1934 roku” to gitara flamenco blanca, wzorowana na gitarze Esteso z 1934 roku z kolekcji Cleveland , którą Blöchinger później kupił dla siebie. Kilka modeli wykonano również z bokami i tyłem z cyprysu – drewna, które Blöchinger chętnie wykorzystuje do swoich gitar klasycznych.
Wykonane ręcznie w Chinach według specyfikacji Blöchingera
Ręcznie budowane według specyfikacji Blöchingera w małym zakładzie Jellinghausa w Chinach, te instrumenty koncertowe w małej produkcji, wykonane z wyselekcjonowanych i pięknych materiałów oraz wykończone polerowanym na wysoki połysk materiałem francuskim, są instrumentami o niskim poziomie produkcji. Modele Torres i Esteso są dostępne w wersji „antycznej” lub „nowej”. W tej cenie stanowią one doskonałą ofertę dla poważnego studenta lub muzyka koncertowego z ograniczonym budżetem.
Gitary La Cañada w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar La Cañada. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kto projektuje gitary La Canada?
Niemiecki mistrz lutnictwa Edmund Blöchinger, bazując na gitarach historycznych, które sam studiował i mierzył.
Gdzie produkowane są gitary La Cañada?
Ręcznie w małym warsztacie założonym przez Wolfganga Jellinghausa w Chinach, w którym kontynuuje on swoją pracę po jego śmierci w 2024 roku.
Na jakich historycznych gitarach wzorowane są modele La Cañada?
Torres FE 17 (1864, ex Tárrega), Torres SE 115 (1888, ex Pujol), Miguel Rodríguez „La Catedral” Celedonio Romero z 1974 r. i Domingo Esteso flamenco blanca z 1934 r.
Co oznacza litera „A” w nazwie modelu La Cañada?
„A” to skrót od „antiqued” look, czyli wykończenia mającego przypominać starą, graną gitarę.