Manuel Ramírez „Santos” SP/MH z lat 1900

Ta luksusowa gitaraManuela Ramíreza z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz bokami i tyłem z mahoniu kubańskiego, datowana na lata 1898–1900, przypisywana jest Santosowi Hernándezowi i została opisana w magazynie Vintage Guitar.

Można go usłyszeć w dwóch powyższych filmach: Laura Mazon Franqui, stypendystka Fundacji GSI, gra Andante z Sonaty op. 61 Joaquina Turiny, a Adam Kossler gra „Preludium” Władimira Morkowa.

„Arcydzieło Santosa Hernándeza”

Gitara ta została zaprezentowana w kolumnie „Guitars With Guts” magazynu Vintage Guitar Magazine (październik 2004) przez Richarda Brune'a, w artykule zatytułowanym „Arcydzieło Santosa Hernandeza”. Oprócz pochwał dla jej oryginalnego stanu, niemal perfekcyjnego wykonania i pięknego brzmienia, Brune wskazuje na Santosa Hernándeza jako jej budowniczego na podstawie kilku detali wewnętrznych i zewnętrznych, a na podstawie etykiety datuje ją na lata 1898–1900.

Mahoń kubański i masa perłowa

To model o mniejszym korpusie, bardziej luksusowy, wykonany z cennych i rzadkich materiałów, w tym z kubańskiego mahoniu na płycie tylnej i bokach (rzadszego i cenniejszego niż palisander CSA) oraz misternych inkrustacji, na czele z macicą perłową w rozecie. Instrument charakteryzuje się głębokimi basami, złotymi i dźwięcznymi tonami wysokimi oraz bogatą fakturą brzmienia przeplataną czystymi, dzwonkowatymi tonami podstawowymi, a jego lekkość zapewnia mu niesamowitą głośność i natychmiastową reakcję.

Oryginalny stan

Jak wspomniano, jest w doskonałym, bardzo oryginalnym stanie (wliczając w to wykończenie i klucze), z kilkoma szczelnie zamkniętymi i bardzo stabilnymi pęknięciami w korpusie (klej tylko na górnych pęknięciach, małe kliny z tyłu). Fantastyczny instrument koncertowy i nagraniowy do każdego współczesnego zastosowania – jego wszechstronność doskonale wpasowuje się w praktycznie każdy styl, jaki zaprezentuje muzyk.

Manuel Ramírez (1864–1916): Warsztat w Madrycie po Torresie

WarsztatManuela Ramíreza był niewątpliwie najważniejszym warsztatem gitarowym wczesnej ery po Torresie. Brat i były uczeńJosé Ramíreza I , Manuel, poświęcił się przeniesieniu projektu Torresa w XX wiek i zgromadził w tym celu najlepszych budowniczych swoich czasów: Santosa Hernándeza ,Domingo Esteso , Modesto Borreguero, Pascuala Viudesa i, najprawdopodobniej,Enrique Garcíę . Razem produkowali gitary, które zapewniły dziedzictwo Torresa kolejnym pokoleniom lutników.

Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Najsłynniejszym instrumentem w sklepie jest gitara z 1912 r., na której grał młody Andrés Segovia, wykonana przez Santosa Hernándeza i obecnie znajdująca się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, obokgitary Hermann Hauser I autorstwa Segovii z 1937 r.

Etykieta „Viuda de Manuel Ramírez”.

Po śmierci Manuela w 1916 roku, warsztat kontynuował produkcję instrumentów pod szyldem jego wdowy („Viuda de Manuel Ramírez”). Jego rzemieślnicy założyli później własne warsztaty – Santos Hernández przy Calle de la Aduana i Domingo Esteso przy Gravina 7 – kontynuując brzmienie i standardy warsztatu aż do późnego XX wieku.