ok. 1900 Manuel Ramírez SP/CY

Niewielkich rozmiarów gitaraManuel Ramírez z około 1900 roku, wykonana ze świerku i cyprysu, odzwierciedla lekką, dynamiczną budowę warsztatu madryckiego, który powstał po Torresie.

Manuel Ramírez z około 1900 roku

Ta gitara to doskonały przykład stylu i brzmienia, które wywarły tak głęboki wpływ na jej gitarzystów i słuchaczy. To instrument o niewielkim pudle rezonansowym, z głębokimi basami, złotymi i dźwięcznymi tonami wysokimi oraz bogatą fakturą brzmienia przeplataną czystymi, dzwonkowatymi tonami podstawowymi.

Gitara z pewnością nosi ślady użytkowania i przechodziła kilka napraw na przestrzeni lat, ale jest w stabilnym stanie i nadaje się do gry.

Manuel Ramírez (1864–1916): Warsztat w Madrycie po Torresie

WarsztatManuela Ramíreza był niewątpliwie najważniejszym warsztatem gitarowym wczesnej ery po Torresie. Brat i były uczeńJosé Ramíreza I , Manuel, poświęcił się przeniesieniu projektu Torresa w XX wiek i zgromadził w tym celu najlepszych budowniczych swoich czasów: Santosa Hernándeza ,Domingo Esteso , Modesto Borreguero, Pascuala Viudesa i, najprawdopodobniej,Enrique Garcíę . Razem produkowali gitary, które zapewniły dziedzictwo Torresa kolejnym pokoleniom lutników.

Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Najsłynniejszym instrumentem w sklepie jest gitara z 1912 r., na której grał młody Andrés Segovia, wykonana przez Santosa Hernándeza i obecnie znajdująca się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, obokgitary Hermann Hauser I autorstwa Segovii z 1937 r.

Etykieta „Viuda de Manuel Ramírez”.

Po śmierci Manuela w 1916 roku, warsztat kontynuował produkcję instrumentów pod szyldem jego wdowy („Viuda de Manuel Ramírez”). Jego rzemieślnicy założyli później własne warsztaty – Santos Hernández przy Calle de la Aduana i Domingo Esteso przy Gravina 7 – kontynuując brzmienie i standardy warsztatu aż do późnego XX wieku.