1918 Enrique García nr 210 SP/CSAR

Ta gitara klasycznaEnrique García z 1918 roku wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i ma numer 210. Została wykonana w jego warsztacie przy Paseo de San Juan 110 w Barcelonie. Jest to nieco kompaktowa gitara García z zielono-żółtym oplotem sznurkowym.

W powyższych filmach Max Müller gra Ariettę z „Fantasy for Guitar” Malcolma Arnolda, Andrew Steadman i Bill Kanengiser grają „Rumores de la Caleta” Albéniza na gitarze José Marín Plazuelo z 2024 roku i tej gitarze, a kwartet gitarowy Mela gra „Arabesque No. 1” Debussy’ego na czterech rzadkich gitarach, w tym tej.

Nr 210: García w swojej najbardziej dojrzałej formie

Ten instrument to doskonały przykład Enrique Garcíi z jego najbardziej dojrzałego i osobistego okresu – na etykiecie widnieje napis „año 1918” i „Gtra. Nº 210”. Jak większość instrumentów z tego okresu w jego karierze, charakteryzuje się on dość prostą dekoracją (zwłaszcza w porównaniu ze znacznie bardziej misternymi i bogato zdobionymi gitarami zbudowanymi w latach 1919–1922, po tym jak Francisco Simplicio zaczął dla niego pracować), ale ma kilka pięknych detali, takich jak zielono-żółty wzór sznurkowy na płycie wierzchniej oraz rozetowe purflingi.

Dźwięk i grywalność

Brzmienie jest pełne i soczyste, z wielkim urokiem i charakterem starego świata. Gra się nim bez trudu, a nieco bardziej kompaktowe wymiary zapewniają bardzo żywą i „przyjazną” reakcję na dotyk oburącz. Kilka starych, naprawianych pęknięć jest starannie i solidnie wykonanych, dzięki czemu gitara jest w stanie gotowym na koncert. Instrumenty Garcíi tej jakości są trudno dostępne – to bardzo rzadki i kolekcjonerski instrument jednego z największych mistrzów XX wieku.

Enrique García: Od warsztatu Ramíreza do Barcelony

Enrique García urodził się w Madrycie w 1868 roku. Chociaż był synem lutnika Juana Garcíi, w 1883 roku rozpoczął praktykę uManuela Ramíreza lubJosé Ramíreza I (lub prawdopodobnie u obu) i kontynuował pracę w Madrycie przez wiele lat. W 1893 roku jego gitary zdobyły pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago – García był najwyraźniej bardzo dumny z tego osiągnięcia, ponieważ po otrzymaniu nagrody przedstawił je w formie obrazków na swoich etykietach. W 1895 roku opuścił Ramíreza i Madryt, udając się do Barcelony, gdzie założył własny warsztat jako niezależny budowniczy.

Założyciel Szkoły Gitarowej w Barcelonie

García jest uważany za twórcę „szkoły barcelońskiej”, czyli „katalońskiego” stylu budowy gitar. Jego styl wpłynął na kolejne pokolenia lutników z Barcelony, w tym Francisco Simplicio i Miguela Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę . Być może najważniejszą cechą charakterystyczną jego stylu jest zwiększona sztywność pudła rezonansowego – jego gitary zazwyczaj miały 8 asymetrycznych wachlarzy zamiast tradycyjnych 7 (lata później Ignacio Fleta zwiększył liczbę wachlarzy do 9).

Międzynarodowa reputacja

García był prawdopodobnie najbardziej poszukiwanym i znanym producentem na przełomie wieków (1900). Jego reputacja już od samego początku była prawdziwie międzynarodowa, głównie dzięki Domingo Pratowi i Francisco Tárredze, którzy grali na jego gitarach. Do 1912 roku eksportował wiele swoich instrumentów, głównie do Ameryki Południowej, gdzie kształtowała się prężna i bardzo ważna scena gitarowa, skupiona głównie w Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Jego gitary zawsze były cenione przez wykonawców i kolekcjonerów za ich intymny urok i niepowtarzalny styl.