1927 Francisco Simplicio nr 128 SP/MH

Gitara klasyczna Francisco Simplicio z 1927 roku, wykonana z drewna świerkowego i pikowanego mahoniu, pochodząca z Barcelony, nr 128 – w niemal idealnym, oryginalnym stanie, z tornavozem i oryginalnym futerałem.

Nr 128 z pikowanym mahoniem

Oprócz ozdobnych rzeźb i inkrustacji, uwagę zwracają użyte materiały – tył i boki to pięknie pikowany mahoń, a cała gitara jest doskonałym przykładem najwyższej klasy dorobku Simplicio.

Tornavoz i Sound

Brzmienie jest wyjątkowo wspaniałe – każda nuta w całym rejestrze ma ogromną głębię, z głębokim dołem i lirycznymi wysokimi tonami. Efekt ten wzmacnia „tornavoz”, który dodaje basowego brzmienia i zapewnia sopranom olśniewającą klarowność.

Oryginalny stan i oryginalne etui

Gitara jest w niemal idealnym stanie – z niewielkimi śladami użytkowania i niczym więcej. Grywalność jest również znakomita, dzięki niedawnej wymianie progów i regulacji przez Yurisa Zeltinsa . Z wyjątkiem progów, gitara jest w oryginalnym stanie, a do gitary dołączony jest oryginalny futerał, który sam w sobie jest dziełem sztuki – rzadko spotykane w przypadku starszych instrumentów. Bardzo pożądany Simplicio.

Artykuł w magazynie Orfeo o Simplicio – francuski magazyn gitarowy Orfeo poświęcił w swoim pierwszym numerze artykuł Franciscowi i Miguelowi Simplicio.

Francisco Simplicio: jedyny uczeń Enrique Garcíi

Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar w warsztacieEnrique Garcíi , założyciela szkoły w Barcelonie. Dołączył do Garcíi w 1918 roku, a gitary z ostatnich lat życia Garcíi były przez nich obu budowane. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio przejął lokal przy Paseo de San Juan 110, a jego etykiety dumnie głoszą, że był „następcą i jedynym uczniem” Garcíi – „Suc. y único discípulo de Enrique García” – z medalami Garcíi z Chicago z 1893 roku.

Rzeźbione główki i ornament secesyjny

Simplicio znany był nie tylko z pięknego brzmienia swoich instrumentów, ale także z kunsztu wykonania i ekstrawaganckiej ornamentyki. Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy jego prac, podobnie jak bogato i pięknie grawerowane główki, bardzo wpisując się w secesyjny styl ówczesnej Barcelony. Jego standardowa główka była oparta na wzorze Torresa , często montował „tornavoz” (stożkową rurkę przymocowaną do otworu rezonansowego), a w 1929 roku zdobył złoty medal na Wystawie Światowej w Barcelonie. Zmarł w styczniu 1932 roku, a jego syn Miguel kontynuował warsztat.

Dźwięk Simplicio

Słynne „brzmienie” Simplicio jest prawdopodobnie najbardziej unikatowe spośród gitar wielkich twórców XX wieku – ma w sobie bardzo „staroświecki” urok, a grający na tych gitarach często wspominają, jak przenoszą się psychicznie do innego świata, grając na Simplicio. Jego gitary odcisnęły piętno na późniejszych twórcach, takich jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich , i są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.