Francisco Simplicio (1874–1932) był barcelońskim lutnikiem, jedynym uczniem i następcąEnrique Garcíi . Słynął zarówno z rzeźbionych główek i bogatej secesyjnej ornamentyki, jak i z brzmienia. Przeniósł szkołę barcelońską do lat 20. XX wieku i wywarł wpływ na takich twórców jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich .
W skrócie
- Urodzony: 1874
- Zmarł: 14 stycznia 1932 r.
- Warsztat: Paseo de San Juan nr 110, Barcelona (dawny sklep Garcíi)
- Nauczyciel:Enrique García – Simplicio był jego jedynym uczniem
- Etykiety: podpisane i numerowane od nr 1 (1922); jego pierwsze 49 gitar na starych etykietach Garcii, jego własne drukowane etykiety z 1925 r.
- Nagroda: Złoty medal, Wystawa Światowa w Barcelonie w 1929 r.
- Znana z: rzeźbionych główek, bogatych inkrustacji i dziewięciu gitar eksperymentalnych z podzielonym otworem rezonansowym
- Następca: jego syn Miguel Simplicio
Warsztaty Ramíreza i linia barcelońska
Nie ma wątpliwości, że warsztatyJosé iManuela Ramírezów odegrały kluczową rolę w historii lutnictwa w Hiszpanii. Wykształceni tam uczniowie stali się jednymi z najważniejszych lutników XX wieku. Oczywiście wielu uczniów tych uczniów, takich jak Francisco Simplicio (uczeń Enrique Garcíi), kontynuowało dziedzictwo swoich poprzedników na swój własny, mistrzowski sposób.
Enrique García, nauczyciel Simplicio
Historia Simplicio wywodzi się z jego nauki u Enrique Garcíi. Enrique García (1868–1922) był synem Juana Garcíi, wytwórcy gitar i mandolin. José Ramírez III, strażnik rodzinnej tradycji, zawsze podkreślał, że García uczył się u swojego pradziadka, José Ramíreza I. José Romanillos w swojej biografii Torresa utrzymuje, że García był uczniem Manuela Ramíreza. Cytuje Domingo Prata (1886–1944), który znał Garcíę i twierdził, że ten uczył się u Manuela Ramíreza w jego lokalu przy Plaza Santa Ana. Co więcej, jak odkrył Romanillos, w spisie ludności z 1890 roku odnotowano go jako pracującego w tym miejscu.
Nic z tego nie ma większego znaczenia. Ważnym wydarzeniem w karierze Enrique Garcíi była przeprowadzka do Barcelony, która prawdopodobnie miała miejsce na początku lat 90. XIX wieku. Barcelona miała swoją własną, silną, choć idiosynkratyczną, tradycję wytwarzania gitar, zakorzenioną bardziej w tradycji francuskiej niż hiszpańskiej.
W to potencjalnie wrogie środowisko García wprowadził idee Manuela Ramíreza i Antonia de Torresa . „Jego początki w tym mieście były trudne” – komentuje René Vannes w „ Dictionnaire Universel des Luthiers ”. „Jednak wkrótce García zyskał uznanie w Europie i Ameryce Południowej, a w swoim kraju był uważany za Stradivariusa gitary”. W 1893 roku zdobył pierwszą nagrodę na Wystawie w Chicago, co zostało upamiętnione na jego etykietach.
Domingo Prat, który uczył się gry na gitarze w Barcelonie, wyemigrował do Argentyny i sprowadził tam instrumenty Garcii. Gitary Garcii wiele zawdzięczają Torresowi. Wiele z nich miało podobne plantille, a niektóre nawet wykorzystywały tornavoz, metalową rurę wzmacniającą dźwięk, którą Torres preferował. García stosował rozpórkę wachlarzową, czasami z asymetrycznym układem, nieznanym Torresowi, aby usztywnić górną część pudła rezonansowego i wzmocnić jego reakcję.
Gitara Garcíi, Torresa i Tárregi
W 1897 roku García został poproszony o naprawę jednej z najsłynniejszych gitar, instrumentu z klonu płomienistego ( FE 17 ) z 1864 roku, który Tárrega nabył od Torresa, który zbudował go na własny użytek. Miał on płytę rezonansową, która podobno miała mniej niż milimetr grubości. Tárrega grał na niej nieustannie, aż w 1897 roku płyta wierzchnia się zawaliła. Etykieta Garcíi wspomina o „zdjęciu tylnej ścianki i naprawie wnętrza”.
Ten wgląd w legendarny instrument mógł pomóc Garcii w rozwoju jego rzemiosła. W latach 10. XX wieku wyprodukował serię gitar podobnych do instrumentów Torresa pod względem plantilli, wymiarów, a nawet detali. Na przykład główka gitary z 1912 roku, którą stworzył, bardzo przypomina te z późniejszych instrumentów Torresa. Wszystkie miałyby własną etykietę Enrique Garcíi: ale nic nie powstrzymało nieuczciwych graczy przed podrobieniem ich na fałszywą etykietę Torresa, aby sprostać rosnącemu popytowi.
Jeden z paryskich sprzedawców gitar, wspomniany w Diccionario de Guitarras, Guitarristas y Guitarreros , autorstwa Prata, zaoferował w 1910 roku dostarczenie tylu gitar Torresa, ile potrzeba, a jeśli nie będą dostępne, gitary Garcíi. Podobną postawę można dostrzec w autobiografii Segovii, gdzie zaproszono go do gry dla uczniów Tárregi i zaproponowano mu gitarę García, podczas gdy ich ulubiony gitarzysta, gitarzysta „nie-nail”, otrzymał gitarę Torresa.
Dziś jednak reputacja Garcíi jest silna i nie jest on ani naśladowcą, ani substytutem Torresa. W ciągu swojego życia zbudował prawie 300 gitar, które są cenione przez kolekcjonerów zarówno za doskonałe i często ozdobne wykonanie, jak i za brzmienie. (Jedna z niezwykłych gitar w naszym muzeum, długo uważana za gitarę Torresa z 1860 roku, okazała się arcydziełem z Barcelony z lat 1918–1920 , najprawdopodobniej autorstwa Garcíi i Simplicio).
Francisco Simplicio: jedyny uczeń Garcíi
Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar jako uczeń Garcíi, do którego dołączył w 1918 roku. Po śmierci Garcíi, Simplicio przejął lokal przy Paseo San Juan nr 110, prowadząc przez kilka lat działalność handlową pod etykietami Garcíi. Jego własne etykiety zawierały informację, że był jedynym uczniem Garcíi. Niektóre z jego gitar miały duże podobieństwo do gitar Torresa, do tego stopnia, że niektóre były reklamowane w Niemczech jako jego Modell Torres . Ponownie, główka jego standardowych modeli była oparta na wzorze Torresa i często używał tornavoz. Jego plantilla jednak nie była taka jak Torresa ani Manuela Ramíreza, była szersza w górnej części i talii oraz węższa w dolnej części, co dawało nieco bardziej wypukły wygląd.
Rzeźba, ornamentyka i gitary z podzielonym otworem rezonansowym
Simplicio słynie z ekstrawaganckich rzeźbień i zdobień swoich luksusowych modeli. Znany jest również z serii dziewięciu instrumentów eksperymentalnych z podzielonym otworem rezonansowym w górnej części płyty rezonansowej. Koncepcja opiera się na założeniu, że płyta rezonansowa działa jak spójne medium wibracyjne i jest wytrzymała. Pomimo zdobycia złotego medalu na Wystawie Światowej w Barcelonie w 1929 roku, Simplicio nigdy nie zdołał przekonać muzyków do zalet instrumentu. Zmarł w 1932 roku, a jego syn Miguel przejął stery. Gitary Francisco Simplicio są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.
– John Morrish (oryginalny artykuł można znaleźć w książce The Classical Guitar Book: A Complete History )
Etykieta Simplicio
Po śmierci Garcii w 1922 roku, Simplicio podpisywał swoje gitary własnym nazwiskiem i numerował je, zaczynając od nr 1. Własne etykiety zaprojektował i wydrukował dopiero w 1925 roku, więc jego pierwsze 49 gitar trafiło na stare etykiety Garcii, z podpisem Simplicio, numerem i napisem „sucesor y único discípulo de” napisanym ręcznie – nasza etykieta nr 11 z 1923 roku jest jedną z nich. Jego własna etykieta, wydrukowana z medalami Garcii z Chicago z 1893 roku, głosi „Francisco Simplicio, Luthier, Suc. y único discípulo de Enrique García”, z adresem Paseo de San Juan 110, rokiem produkcji i numerem gitary wpisanymi ręcznie. Przez nasze ręce przeszły gitary o numerach od nr 11 (1923) do nr 293 (1930).
Simplicio zmarł 14 stycznia 1932 roku. Dwa dni później, 16 stycznia, w Paryżu urodził się Daniel Friederich – zbieg okoliczności, który Friederich zawsze cenił. Jego pierwszą gitarą była prosta kopia Simplicio, a on sam posiadał Simplicio z 1930 roku , które później trafiło do GSI.
Francisco i Miguel Simplicio w magazynie Orfeo
Kliknij tutaj, aby przeczytać cały numer Orfeo.
Francuski magazyn poświęcony gitarze klasycznej Orfeo opublikował artykuł o mistrzach lutnictwa Francisco Simplicio i jego synu Miguelu Simplicio. Przedstawiając szczegółową historię wpływu Enrique Garcíi na gitary Francisco Simplicio oraz drogę Simplicio do mistrzostwa w ich budowie, numer podkreśla również estetyczny wpływ stylu secesyjnego na gitary Simplicio. W poniższym artykule Daniel Friederich komentuje mistrzowskie decyzje Francisco Simplicio w zakresie budowy gitar – decyzje, które jego syn Miguel kontynuował, kontynuując rodzinne rzemiosło.
Gitary Francisco Simplicio w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Francisco Simplicio. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był Francisco Simplicio?
Barceloński lutnik (1874–1932), jedyny uczeń i następca Enrique Garcíi, słynący z bogato rzeźbionych i inkrustowanych gitar.
Kto uczył Francisco Simplicio?
Enrique García, założyciel szkoły barcelońskiej; Simplicio przejął sklep Garcíi przy Paseo de San Juan nr 110 po śmierci Garcíi w 1922 roku.
Czy Francisco Simplicio ponumerował swoje gitary?
Tak – od numeru 1 w 1922 r.; jego pierwsze 49 gitar ma stare etykiety Garcíi, podpisane i ponumerowane przez Simplicio, a jego własne drukowane etykiety pochodzą z 1925 r.
Co stało się z warsztatem Simplicio?
Po śmierci Francisco w 1932 roku warsztat przejął jego syn, Miguel Simplicio.
