1933 Enrique Sanfeliu SP/CSAR (ex Pepe Romero)

Gitara Enrique Sanfeliu z 1933 roku to klasyczna gitara ze świerku i palisandru CSA z tornavozem, której właścicielem był Pepe Romero, a która później weszła w skład kolekcji Russella Clevelanda – to właśnie ta gitara, którą zaprezentowano w książce „34 Classical Guitars in Life Size”.

Zdobny barceloński kunszt

Bogata intarsja, rzeźbiona główka i inne znaki rozpoznawcze – znane z późniejszych gitar, które budował Enrique García, oraz z instrumentów, które tworzył Francisco Simplicio – są obecne w tym instrumencie. Etykieta brzmi: „Enrique Sanfeliu, Constructor de Guitarras, Calle Ancha, 30, Barcelona” i jest opatrzona datą 1933.

Tornavoz i brzmienie

Gitara jest wyposażona w „tornavoz” – stożkową tubę zamocowaną w otworze rezonansowym, która dodaje basom potężnego dudnienia, a sopranom (wysokim dźwiękom) nadaje błyskotliwą klarowność. Ma piękne brzmienie w dawnym stylu, przywodzące na myśl zwłaszcza instrumenty, które budował Simplicio – liryczne soprany i ciemny, nawiedzony, tajemniczy charakter.

Ex Pepe Romero, kolekcja Russella Clevelanda

Zanim instrument trafił do kolekcji Russella Clevelanda, jego właścicielem był Pepe Romero. To bardzo piękny, rzadki, kolekcjonerski i w pełni grywalny instrument jednego z wielkich mistrzów barcelońskich XX wieku.

W książce „34 Classical Guitars in Life Size”

Właśnie ta gitara jest jednym z 34 instrumentów przedstawionych w książce „34 Classical Guitars in Life Size”, której autorem jest Alberto Martínez:

34 Classical Guitars in Life Size

Enrique Sanfeliu: z Walencji do Barcelony

Enrique Sanfeliu urodził się w 1882 roku w Walencji w Hiszpanii; już jako dziecko budował dla przyjaciół małe gitary-„zabawki” – wyraźny znak, że czeka go obiecująca przyszłość lutnika. Po koncercie, który Tárrega dał w Walencji, postanowił poświęcić życie gitarze – nie tylko jako wykonawca, lecz także jako budowniczy. Później przeniósł się do Barcelony, gdzie pracował w warsztacie, który prowadził Juan Estruch, a jego przyjacielem został Enrique García, który dzielił się z nim swoją wiedzą lutniczą. Jego własny warsztat mieścił się przy Calle Ancha, 30.

García, Simplicio i szkoła barcelońska

W instrumentach Sanfeliu widać niewątpliwy wpływ późniejszych gitar, które budował Enrique García, a także instrumentów jego wielkiego protegowanego, którym był Francisco Simplicio – bogata intarsja, rzeźbione główki i piękne brzmienie w dawnym stylu. Najsłynniejszym gitarzystą grającym na instrumentach Sanfeliu był zapewne Agustín Barrios Mangoré, którego słynna gitara Sanfeliu nosiła na główce jego nazwisko. Syn lutnika, Enrique Sanfeliu Jr., również budował gitary w tym warsztacie, z etykietami oznaczonymi słowem „Junior”.