1934 Marcelo Barbero SP/IN

Klasyczna gitara Marcelo Barbero z 1934 roku, z płytą wierzchnią z świerku oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego, wykonana w Madrycie. To bardzo wczesny przykład jego pracy pod własną marką, a prawdopodobnie także najwcześniejszy egzemplarz palisandru Barbero na płycie winylowej.

W powyższym filmie Tomasz Fechner gra Canzonettę z Suity Aleksandra Tansmana modo polonico na tej gitarze.

Wczesne Barbero z lat Ramíreza

Najwcześniejsze informacje o produkcji gitar Barbero pochodzą z okresu, gdy pracował w warsztacieJosé Ramíreza I , a później pod kierownictwem José Ramíreza II . Wydaje się, że zaczął budować gitary z etykietami z własnym nazwiskiem na początku lat 30. XX wieku, więc ten instrument jest pięknym przykładem jego wczesnej pracy jako niezależnego konstruktora – etykieta jest wczesną wersją bez adresu. Jak można się spodziewać, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz wygląda jak topowa gitara z Madrytu z tego okresu, silnie inspirowana latami spędzonymi w dwóch warsztatach Ramíreza. Jednak jakość brzmienia i „czucie” gitary są już wyraźnie charakterystyczne dla Barbero, którego brzmienie słynie z ogromnego bogactwa i natychmiastowej reakcji. Ta gitara nosi w sobie brzmieniowe DNA tego znakomitego konstruktora, sięgające 1934 roku.

Rzadki Barbero z palisandru

Firma Barbero produkowała bardzo niewiele instrumentów z palisandru, dlatego są one bardzo poszukiwane. Biorąc pod uwagę wiek, stan i materiały, jest to naprawdę rzadki instrument. Ciekawostką jest druga etykieta Marcelo Barbero, również z 1934 roku, przyklejona do stopy gitary, na końcu bloku.

Stan

Stan jest doskonały – płyta wierzchnia nie ma pęknięć. Wygląda na to, że niektóre wsporniki były w przeszłości luźne i zostały ponownie przyklejone, ale poza tym instrument jest w zadziwiająco dobrym stanie. Z tyłu i po bokach znajdują się drobne pęknięcia, które zostały przyklejone i są niewidoczne z zewnątrz. Ogólnie rzecz biorąc, bardzo rzadki instrument, który ma wszystko – doskonały stan i piękne brzmienie od jednego z najwybitniejszych budowniczych w historii.

Marcelo Barbero: Stradivari z Lavapiés

Marcelo Barbero (ok. 1904–1956) jest uważany za jednego z najwybitniejszych hiszpańskich lutników XX wieku, a przede wszystkim za archetypowego twórcę gitary flamenco. Urodzony w Madrycie w biednej rodzinie i osierocony jako chłopiec, nauczył się fachu w warsztacieJosé Ramíreza I i kontynuował pracę u José Ramíreza II . Wiódł barwne życie również poza warsztatem – był bokserem, kolarzem wyścigowym i śpiewakiem flamenco w madryckich tablaos – jednak nigdy sam nie grał na gitarze; jego projekty zrodziły się z własnego doświadczenia i ciągłego wsparcia najlepszych ówczesnych muzyków.

Dokończenie ostatnich gitar Santosa Hernándeza

Po śmierci Santosa Hernándeza w marcu 1943 roku, jego wdowa, Matilde Ruiz López, zwróciła się do Barbero z prośbą o dokończenie gitar, które Santos pozostawił niedokończone w swoim warsztacie przy Aduanie 23 – praca ta zajęła mu około trzech lat i dała mu unikalną możliwość zapoznania się z metodami wielkiego mistrza z pierwszej ręki. Wpływ Santosa widoczny jest w główkach, rozetach i proporcjach gitar Barbero z lat 40. XX wieku; pod koniec 1948 roku opracował własny model, z nowym zarysem, główką, rozetą, usztywnieniem i mostkiem.

Gitary flamenco i dziedzictwo Barbero

Własny warsztat Barbero znajdował się w Lavapiés, starej dzielnicy Madrytu, niedaleko tablaos flamenco, i budował gitary wyłącznie na zamówienie, dla muzyków z Hiszpanii i tak odległych miejsc, jak Anglia, Ameryka Południowa, Niemcy, Włochy i Japonia. Jego najsłynniejsza gitara, z 1951 roku, została wykonana dla Carlosa Montoyi i trafiła do Sabicasa , który nagrywał na niej na albumach wydanych później jako „Flamenco Puro”. W latach 50. XX wieku Barbero zaczął zmierzać w kierunku pełniejszego, bardziej surowego i niemal klasycznego brzmienia, z nieco grubszymi drewnianymi instrumentami i cienką poprzeczką na górze pod mostkiem. Zmarł 6 marca 1956 roku, opłakiwany przez madrycką prasę jako „Stradivarius z Lavapiés”. Jego jedynym prawdziwym uczniem i następcą był Arcángel Fernández , który później uczył syna Barbero, Marcela Barbero Hijo .