1936 Hermann Hauser I SP/CSAR

Ta gitara klasycznaHermann Hauser I z 1936 r., wykonana ze świerku i palisandru CSA, została zbudowana w Monachium na rok przed słynną gitarą Hauser z 1937 r. z Segowii , która obecnie znajduje się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku.

Hauser I z 1936 r.: styl hiszpański, niemiecka precyzja

Ta gitara jest doskonałym przykładem tego, jak Hauser z powodzeniem zintegrował styl hiszpański z własnym, germańskim brzmieniem. Połączenie hiszpańskich i niemieckich technik i stylów jest perfekcyjnie zsyntetyzowane w tym instrumencie, który wyróżnia się jako przykład jednego z najbardziej ikonicznych stylów w historii. Obok gitar Torresa , jego gitary są najbardziej przestudiowane, czczone i pożądane spośród wszystkich wielkich twórców historycznych.

Dźwięk i grywalność

Brzmienie jest zgodne z oczekiwaniami – doskonała równowaga i klarowność między głosami, a jednocześnie bogata, głęboka faktura, która nadaje mu niepowtarzalny liryzm i piękno brzmienia. Instrument ten charakteryzuje się szczególnie silnym, „hiszpańskim” charakterem – ciepłym, mrocznym i bardzo romantycznym. Łatwość gry to marzenie zarówno dla prawej, jak i lewej ręki.

Stan

Instrument przeszedł w przeszłości kilka napraw, w tym kilka dobrze naprawionych pęknięć w płycie wierzchniej, i jest gotowy na scenę koncertową, do studia nagraniowego, a także na luksusowy wieczór gry na instrumentach prywatnych. To naprawdę niezwykły i rzadki instrument od jednego z najważniejszych lutników w historii.

Hermann Hauser I: Mistrz lutnictwa z Monachium

Hermann Hauser senior (1882–1952) jest najbardziej pamiętany z niezwykłych instrumentów, które budował w stylu hiszpańskim po 1924 roku. W tym roku Andrés Segovia i Miguel Llobet odwiedzili Hausera. Segovia był pod wrażeniem jakości prac Hausera i opisał swoje wrażenia, zauważając, że „natychmiast dostrzegł potencjał tego wielkiego rzemieślnika, gdyby tylko jego mistrzostwo zostało wykorzystane do zbudowania gitary w stylu hiszpańskim, tak niezmiennie utrwalonym przez Torresa i Ramireza, jak skrzypce utrwalone przez Stradivariusa i Guarneriusa” (Segovia w Guitar Review, 1954).

Segovia, Llobet i model hiszpański

Segovia zachęcił Hausera do zbudowania instrumentów na bazie jego gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku (zbudowanej przez Santosa Hernándeza ), po tym jak zbadał i dokonał pomiarów tego instrumentu. W tym czasie Hauser miał również okazję przyjrzeć się słynnej gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, która również miała decydujący wpływ na dojrzewający styl „Hausera”.