1939 Hermann Hauser I SP/CSAR

Hermann Hauser I z 1939 r. to klasyczna gitara w stylu teutońskim, wykonana ze świerku i palisandru CSA z Monachium – bez pęknięć ani jakichkolwiek napraw.

Dojrzały „teutoński” styl Hausera I w zenicie

Posiada klasyczne kształty, kompaktową (a zarazem solidną) konstrukcję i walory estetyczne, które czynią go jednym z najbardziej kultowych (i kopiowanych) modeli w historii rzemiosła. Pełnowymiarowa gitara, pod względem wymiarów i szczegółów konstrukcyjnych jest niemal identyczna z gitarą Hauser firmy Segovia z 1937 roku.

Hauser I Sound of Rare Calibre

Nic dziwnego, że posiada on niepowtarzalne, „archetypowe” brzmienie Hausera I, które od prawie wieku hipnotyzuje słuchaczy w rękach Miguela Llobeta, Andrésa Segovii, Juliana Breama i niezliczonych innych. Jego brzmienie spełnia praktycznie wszystkie kryteria na liście życzeń dotyczących brzmienia: fortepianowa klarowność we wszystkich rejestrach, precyzyjna równowaga i szeroka paleta barw – jasne i mosiężne ponticello, mleczne i świetliste sul tasto i wszystko pomiędzy. Każda nuta ma jasno zdefiniowany, „zakotwiczony” dźwięk podstawowy, pokryty bardzo kontrolowanymi i transparentnymi alikwotami.

Z obawy przed przesadnym opisaniem, jak wyrafinowane i piękne jest brzmienie tego instrumentu: przez wszystkie lata naszej działalności widzieliśmy zaledwie garstkę innych instrumentów Hauser I w stylu „teutońskim” tej klasy.

Stan: Bez pęknięć, bez napraw

Jakby tego było mało, gitara jest w fantastycznym stanie – nie ma żadnych pęknięć ani napraw, a jedynie niewielkie, powierzchowne ślady użytkowania, w tym niewielkie, prawie niewidoczne wgniecenie za mostkiem. Dla tych, którzy szukają idealnego Hausera I, ta gitara ma wszystko – elegancki i klasyczny design Hausera, doskonałe czucie i komfort gry, a co najważniejsze, niesamowitą subtelność i niuanse brzmienia.

Hermann Hauser I: Mistrz lutnictwa z Monachium

Hermann Hauser senior (1882–1952) jest najbardziej pamiętany z niezwykłych instrumentów, które budował w stylu hiszpańskim po 1924 roku. W tym roku Andrés Segovia i Miguel Llobet odwiedzili Hausera. Segovia był pod wrażeniem jakości prac Hausera i opisał swoje wrażenia, zauważając, że „natychmiast dostrzegł potencjał tego wielkiego rzemieślnika, gdyby tylko jego mistrzostwo zostało wykorzystane do zbudowania gitary w stylu hiszpańskim, tak niezmiennie utrwalonym przez Torresa i Ramireza, jak skrzypce utrwalone przez Stradivariusa i Guarneriusa” (Segovia w Guitar Review, 1954).

Segovia, Llobet i model hiszpański

Segovia zachęcił Hausera do zbudowania instrumentów na bazie jego gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku (zbudowanej przez Santosa Hernándeza ), po tym jak zbadał i dokonał pomiarów tego instrumentu. W tym czasie Hauser miał również okazję przyjrzeć się słynnej gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, która również miała decydujący wpływ na dojrzewający styl „Hausera”.