1942 Enrique Sanfeliu SP/CY

Gitara Enrique Sanfeliu z 1942 roku to rzadka flamenco blanca ze świerku i cyprysu z drewnianymi kołkami, pochodząca z Barcelony, bez pęknięć i napraw.

Rzadka blanca z Barcelony

Wpływy, jakie wywarli na niego García i Simplicio, najwyraźniej widać w klasycznych gitarach Sanfeliu; ta blanca z kołkami to rzadsze oblicze jego twórczości. Etykieta z adresem Calle Ancha, 30, Barcelona, jest podpisana i opatrzona datą 1942.

Brzmienie i stan

Ma piękne brzmienie w dawnym stylu – niezwykle potężne, z drapieżną, chropawą odpowiedzią. Gdy mieliśmy ją w ofercie, była zdecydowanie najlżejszym instrumentem w naszych zbiorach, z tej samej kategorii brzmienia i odczucia co gitary, które budowali Santos Hernández, Esteso i Marcelo Barbero, czy jakiekolwiek inne wielkie gitary flamenco z połowy XX wieku. Stan jest doskonały – bez pęknięć, bez napraw, jedynie ślady zużycia po 70+ latach troskliwego i regularnego grania. W nagraniu wideo powyżej Juanito Pascual gra na niej Soleá. To bardzo piękny, rzadki, kolekcjonerski i w pełni grywalny instrument jednego z wielkich mistrzów barcelońskich XX wieku.

Enrique Sanfeliu: z Walencji do Barcelony

Enrique Sanfeliu urodził się w 1882 roku w Walencji w Hiszpanii; już jako dziecko budował dla przyjaciół małe gitary-„zabawki” – wyraźny znak, że czeka go obiecująca przyszłość lutnika. Po koncercie, który Tárrega dał w Walencji, postanowił poświęcić życie gitarze – nie tylko jako wykonawca, lecz także jako budowniczy. Później przeniósł się do Barcelony, gdzie pracował w warsztacie, który prowadził Juan Estruch, a jego przyjacielem został Enrique García, który dzielił się z nim swoją wiedzą lutniczą. Jego własny warsztat mieścił się przy Calle Ancha, 30.

García, Simplicio i szkoła barcelońska

W instrumentach Sanfeliu widać niewątpliwy wpływ późniejszych gitar, które budował Enrique García, a także instrumentów jego wielkiego protegowanego, którym był Francisco Simplicio – bogata intarsja, rzeźbione główki i piękne brzmienie w dawnym stylu. Najsłynniejszym gitarzystą grającym na instrumentach Sanfeliu był zapewne Agustín Barrios Mangoré, którego słynna gitara Sanfeliu nosiła na główce jego nazwisko. Syn lutnika, Enrique Sanfeliu Jr., również budował gitary w tym warsztacie, z etykietami oznaczonymi słowem „Junior”.