1947 Marcelo Barbero w/pegs SP/CSAR

Rzadka gitara klasyczna z 1947 roku, wykonana przez Marcelo Barbero , z płytą wierzchnią ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Wykonana w Madrycie wkrótce po ukończeniu ostatnich gitar Santosa Hernándeza.

Klasyczny utwór Peghead z najlepszych lat Barbero

Najbardziej znanymi instrumentami Barbero są flamenco, które tworzył od połowy lat 40. XX wieku aż do śmierci, ale zdarzało mu się również tworzyć wybitne instrumenty klasyczne, takie jak ten rzadki egzemplarz z główką kołkową. Pochodzi on z bardzo ważnego dla niego okresu, tuż po ukończeniu niedokończonych gitar w warsztacie Santosa Hernándeza , kiedy Barbero osiągnął szczyt swoich możliwości – poziom, który utrzymywał aż do przedwczesnej śmierci zaledwie dziewięć lat później.

"Im bardziej flamenco, tym gitara..."

Bardzo pamiętne słowa padły kiedyś z ust Pepe Romero , gdy zapytaliśmy go, jaki jest jego ulubiony rodzaj „gitary klasycznej”. Jego odpowiedź brzmiała: „Im bardziej gitara jest flamenco… tym bardziej jest gitarą!”. Właśnie taką gitarę mamy tutaj – o klasycznym brzmieniu, z pełnymi alikwotami, jedwabistym, wielowarstwowym brzmieniem oraz ogromną głębią i ciepłem we wszystkich rejestrach, połączonymi z energią i responsywnością flamenco: superlekka konstrukcja, dająca potężną, energiczną reakcję na każdy dźwięk. Inne wyjątkowe cechy to szeroka paleta barw, niezwykle czuły zakres dynamiki i idealnie równomierny sustain aż do gryfu. To naprawdę jedna z najbardziej fenomenalnie brzmiących gitar jego autorstwa, jakie widzieliśmy.

Stan

Stan jest niesamowity – jedynie kilka bardzo drobnych, dobrze naprawionych pęknięć po bokach, blisko gryfu w górnej części. Poza tym gitara jest w fantastycznym, oryginalnym stanie. To Barbero w swojej najlepszej formie: prawdziwe arcydzieło w historii gitary klasycznej.

Marcelo Barbero: Stradivari z Lavapiés

Marcelo Barbero (ok. 1904–1956) jest uważany za jednego z najwybitniejszych hiszpańskich lutników XX wieku, a przede wszystkim za archetypowego twórcę gitary flamenco. Urodzony w Madrycie w biednej rodzinie i osierocony jako chłopiec, nauczył się fachu w warsztacieJosé Ramíreza I i kontynuował pracę u José Ramíreza II . Wiódł barwne życie również poza warsztatem – był bokserem, kolarzem wyścigowym i śpiewakiem flamenco w madryckich tablaos – jednak nigdy sam nie grał na gitarze; jego projekty zrodziły się z własnego doświadczenia i ciągłego wsparcia najlepszych ówczesnych muzyków.

Dokończenie ostatnich gitar Santosa Hernándeza

Po śmierci Santosa Hernándeza w marcu 1943 roku, jego wdowa, Matilde Ruiz López, zwróciła się do Barbero z prośbą o dokończenie gitar, które Santos pozostawił niedokończone w swoim warsztacie przy Aduanie 23 – praca ta zajęła mu około trzech lat i dała mu unikalną możliwość zapoznania się z metodami wielkiego mistrza z pierwszej ręki. Wpływ Santosa widoczny jest w główkach, rozetach i proporcjach gitar Barbero z lat 40. XX wieku; pod koniec 1948 roku opracował własny model, z nowym zarysem, główką, rozetą, usztywnieniem i mostkiem.

Gitary flamenco i dziedzictwo Barbero

Własny warsztat Barbero znajdował się w Lavapiés, starej dzielnicy Madrytu, niedaleko tablaos flamenco, i budował gitary wyłącznie na zamówienie, dla muzyków z Hiszpanii i tak odległych miejsc, jak Anglia, Ameryka Południowa, Niemcy, Włochy i Japonia. Jego najsłynniejsza gitara, z 1951 roku, została wykonana dla Carlosa Montoyi i trafiła do Sabicasa , który nagrywał na niej na albumach wydanych później jako „Flamenco Puro”. W latach 50. XX wieku Barbero zaczął zmierzać w kierunku pełniejszego, bardziej surowego i niemal klasycznego brzmienia, z nieco grubszymi drewnianymi instrumentami i cienką poprzeczką na górze pod mostkiem. Zmarł 6 marca 1956 roku, opłakiwany przez madrycką prasę jako „Stradivarius z Lavapiés”. Jego jedynym prawdziwym uczniem i następcą był Arcángel Fernández , który później uczył syna Barbero, Marcela Barbero Hijo .