1955 Marcelo Barbero SP/CY

Zbudowana w Madrycie w 1955 roku, na rok przed śmiercią artysty, gitara flamenco autorstwa Marcelo Barbero ma świerkową płytę wierzchnią oraz boki i tył z cyprysu. Opatrzona jest jego podpisaną etykietą z epoki.

Późna gitara flamenco Barbero

Instrument ten powstał u szczytu kariery Barbero, na rok przed jego przedwczesną śmiercią. W latach 50. XX wieku jego flamenco nabrało pełniejszego, nieco bardziej surowego brzmienia niż niezwykle lekkie gitary Esteso i Santosa, nie tracąc przy tym pazura i dynamiki, które tak uwielbiali muzycy flamenco.

Klasyczny dźwięk Barbero

Wszystko w niej wskazuje na archetyp gitary flamenco – lekka jak piórko konstrukcja, potężne, potężne brzmienie z natychmiastową reakcją i, co najważniejsze, soczyste, „soczyste” brzmienie, które jest po prostu piękne. Fantastyczny przykład jednego z – jeśli nie „najbardziej” legendarnych twórców flamenco i pionierów XX wieku.

Marcelo Barbero: Stradivari z Lavapiés

Marcelo Barbero (ok. 1904–1956) jest uważany za jednego z najwybitniejszych hiszpańskich lutników XX wieku, a przede wszystkim za archetypowego twórcę gitary flamenco. Urodzony w Madrycie w biednej rodzinie i osierocony jako chłopiec, nauczył się fachu w warsztacieJosé Ramíreza I i kontynuował pracę u José Ramíreza II . Wiódł barwne życie również poza warsztatem – był bokserem, kolarzem wyścigowym i śpiewakiem flamenco w madryckich tablaos – jednak nigdy sam nie grał na gitarze; jego projekty zrodziły się z własnego doświadczenia i ciągłego wsparcia najlepszych ówczesnych muzyków.

Dokończenie ostatnich gitar Santosa Hernándeza

Po śmierci Santosa Hernándeza w marcu 1943 roku, jego wdowa, Matilde Ruiz López, zwróciła się do Barbero z prośbą o dokończenie gitar, które Santos pozostawił niedokończone w swoim warsztacie przy Aduanie 23 – praca ta zajęła mu około trzech lat i dała mu unikalną możliwość zapoznania się z metodami wielkiego mistrza z pierwszej ręki. Wpływ Santosa widoczny jest w główkach, rozetach i proporcjach gitar Barbero z lat 40. XX wieku; pod koniec 1948 roku opracował własny model, z nowym zarysem, główką, rozetą, usztywnieniem i mostkiem.

Gitary flamenco i dziedzictwo Barbero

Własny warsztat Barbero znajdował się w Lavapiés, starej dzielnicy Madrytu, niedaleko tablaos flamenco, i budował gitary wyłącznie na zamówienie, dla muzyków z Hiszpanii i tak odległych miejsc, jak Anglia, Ameryka Południowa, Niemcy, Włochy i Japonia. Jego najsłynniejsza gitara, z 1951 roku, została wykonana dla Carlosa Montoyi i trafiła do Sabicasa , który nagrywał na niej na albumach wydanych później jako „Flamenco Puro”. W latach 50. XX wieku Barbero zaczął zmierzać w kierunku pełniejszego, bardziej surowego i niemal klasycznego brzmienia, z nieco grubszymi drewnianymi instrumentami i cienką poprzeczką na górze pod mostkiem. Zmarł 6 marca 1956 roku, opłakiwany przez madrycką prasę jako „Stradivarius z Lavapiés”. Jego jedynym prawdziwym uczniem i następcą był Arcángel Fernández , który później uczył syna Barbero, Marcela Barbero Hijo .