1961 Manuel de la Chica SP/CY

Gitara Manuel de la Chica z 1961 roku to flamenco blanca ze świerku i cyprysu z Granady, świeżo odnowiona politurą i gotowa na scenę.

Klasyczna blanca z Granady

Niewiele gitar tak dobrze oddaje charakter flamenco blanca z połowy XX wieku jak ta – to klasyczna, pod każdym względem tradycyjna gitara flamenco i równie piękny przykład tego stylu jak cokolwiek z tamtego okresu. Jej etykietę, drukowaną na fioletowo, podpisał De la Chica i opatrzył datą 1961.

Brzmienie

Lekka jak piórko i pełna energii, ma ogromny, chropawy głos z prawdziwym flamenkowym pazurem i przenikliwą siłą dźwięku, a gdy się ją umiejętnie poprowadzi – także śpiewne, liryczne oblicze. Smukły, wygodny gryf i błyskawiczna reakcja sprawiają, że gra się na niej bez wysiłku, co jest typowe dla jego gitar.

Stan

Jak na swój wiek jest w świetnym stanie – poza jednym dobrze naprawionym i stabilnym pęknięciem płyty wierzchniej jest w doskonałej kondycji i gotowa do występów; niedawno odnowiono jej politurę, więc wykończenie nie nosi obecnie żadnych śladów zużycia.

Manuel de la Chica: wielki mistrz z Granady

Manuel de la Chica (1911–1998) jest być może największym lutnikiem gitarowym w dotychczasowej historii Granady. Zawodowo zaczynał – jak wielu innych znakomitych budowniczych gitar – od stolarstwa meblowego. Ku budowie gitar zwrócił się pod koniec lat 30. XX wieku, gdy poznał gitarę hiszpańską i zafascynował się nią, przede wszystkim instrumentami, które budował Santos Hernández. Jego etykiety – z widokiem Alhambry – pochodzą z warsztatu przy Placeta de la Sillería w Granadzie.

Santos, Barbero i De la Chica

Jego instrumenty często porównuje się z późniejszymi gitarami, które budował Marcelo Barbero (pomagał on w ukończeniu kilku gitar Santosa, które w chwili jego śmierci pozostały częściowo zbudowane) – i naszym zdaniem jest to porównanie bardzo trafne i sprawiedliwe. Podobnie jak Santos i Barbero, De la Chica równie swobodnie budował gitary klasyczne, jak i flamenco, a na jego najlepszych instrumentach można z powodzeniem grać w obu stylach.

Emerytura i ponowne odkrycie

W 1973 roku problemy zdrowotne, wywołane wdychaniem pyłu i chemikaliów w warsztacie, zmusiły go do przedwczesnego zakończenia pracy lutniczej. Od tego czasu aż do jego śmierci w 1998 roku jego instrumenty popadły we względne zapomnienie; jednak odnowione zainteresowanie w ostatnich dekadach i ponowna ocena jego dorobku przekonały wielu, że jego wkład, kunszt i zrozumienie sztuki lutniczej stawiają go w gronie największych budowniczych gitar wszech czasów. Wśród tych, którzy się od niego uczyli, był Antonio Marín Montero, jego uczeń i przyjaciel.