1961 Marcelino López „Blanca” SP/CY

Ta pochodząca z 1961 roku mozaika flamenco wykonana przez Marcelino Lópeza Nieto z drewna świerkowego i cyprysowego, wykonana w Madrycie w Hiszpanii, jest w całkowicie oryginalnym stanie, z wyjątkiem jednego dobrze załatanego pęknięcia.

Flamenco Blanca z 1961 roku z okresu złotej ery Madrytu

Ta gitara, wyprodukowana w 1961 roku, jest doskonałym przykładem stylu, który propagował – flamenco blanca o niezwykle lekkiej konstrukcji, która dzięki błyskawicznej reakcji i starodawnemu urokowi sprawia, że gra na niej to prawdziwa przyjemność. Brzmieniem i grywalnością dorównuje najlepszym gitarom flamenco z „złotej ery” producentów z połowy XX wieku, takich jak Barbero, Arcángel i Reyes .

Stan

Stan jest doskonały jak na gitarę w tym wieku. Poza jednym naprawionym pęknięciem na płycie rezonansowej (z zaledwie dwoma małymi klinami), gitara jest w oryginalnym stanie – grubość, wykończenie, wszystko. Jest gotowa na koncerty i profesjonalne występy. Wyjątkowy przykład Marcelino Lópeza w szczytowej formie.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 3 – wywiad z Marcelino Lópezem Nieto · Orfeo nr 3 na naszym blogu · nasz wywiad z Marcelino z 2008 r.

Marcelino López Nieto (1931–2018): twórca gitar z Madrytu

Zmarły Marcelino López Nieto był jednym z najbardziej szanowanych hiszpańskich lutników XX wieku. Początkowo grał na gitarze – był uczniem Daniela Fortei, który sam uczył się u Tárregi – a jego zawodowe doświadczenie obejmowało stolarstwo, więc przejście do tworzenia gitar przyszło naturalnie, podobnie jak w przypadku wielu lutników w historii. Po śmierci Santosa Hernándeza w 1943 roku zaprzyjaźnił się z wdową po nim, Matilde Ruiz López, i mógł spędzać czas w warsztacie Santosa, zanim w 1949 roku, w wieku 18 lat, założył własny warsztat. Na początku lat 70. współpracował również z firmą Hernández y Aguado i na przestrzeni lat zbudował kilka modeli „Hernández y Aguado”.

Gitary o małym korpusie w tradycji Torresa

Choć Marcelino pochodził z Madrytu, nigdy nie pozostawał w cieniu większych, solidniejszych gitar ze szkoły Ramíreza. Zawsze preferował budowę w tradycyjnym stylu Antonia de Torresa i południowohiszpańskich lutników – z mniejszym korpusem bez podwójnych boków, głównie świerkowymi płytami wierzchnimi i wykończeniem polerowanym na kolor francuski. Oprócz gitar klasycznych i flamenco, budował również instrumenty historyczne, od vihueli, lutni i gitar barokowych i romantycznych po skrzypce, wiele z nich na podstawie oryginałów z jego własnej, bogatej kolekcji.