1961 Marcelino Lopez "Blanca" SP/CY

Późno Marcelino López Nieto był jednym z najbardziej szanowanych hiszpańskich budowniczych XX wieku. Początkowo grał na gitarze i był uczniem Daniela Fortei (który sam był uczniem Tarregi). Początkowo zajmował się stolarstwem, więc biorąc pod uwagę jego umiejętności, przejście do tworzenia gitar było naturalnym krokiem – ścieżką obraną przez wielu budowniczych na przestrzeni dziejów. Po śmierci Santosa w 1943 roku zaprzyjaźnił się z Mathilde Ruiz (wdową po Santosie Hernandezie) i mógł spędzać czas w jego warsztacie, zanim w 1947 roku założył własny. Znany jest również ze współpracy z firmą Hernandez y Aguado na początku lat 70. XX wieku i od tego czasu zbudował kilka modeli „Hernandez y Aguado”. Choć Marcelino Lopez pochodził z Madrytu, nigdy nie pozwolił sobie na popadnięcie w cień stylu większych, solidniejszych gitar szkoły Ramireza i zawsze budował je w tradycyjnym stylu Torresa i południowohiszpańskich stylów, zachowując mniejszy korpus bez użycia podwójnych boków i budując głównie świerkowe płyty wierzchnie z wykończeniem polerowanym na wysoki połysk. Ta gitara, wyprodukowana w 1961 roku, jest doskonałym przykładem stylu, który osiągnął – flamenco blanca o niezwykle lekkiej konstrukcji, która dzięki błyskawicznej reakcji i starodawnemu urokowi zapewnia dreszczyk emocji – gitara ta pod względem brzmienia i grywalności z łatwością dorównuje najlepszym flamenco z „złotej ery” producentów z połowy XX wieku, takich jak Barbero, Arcangel i Reyes. Stan gitary jest doskonały jak na swój wiek. Poza jednym naprawionym pęknięciem na płycie rezonansowej (z zaledwie dwoma małymi klinami), gitara jest w oryginalnym stanie, pod względem grubości, wykończenia i wszystkiego. Jest gotowa do koncertów i profesjonalnych występów. Wyjątkowy przykład Marcelino Lopeza w jego najlepszej formie.

Magazyn Orfeo: Marcelino Lopez Nieto