1962 José Ramírez „1a AM” SP/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a AM” z 1962 roku z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, wykonana w madryckiej pracowni Concepción Jerónima. Jest to szczytowy okres w historii gitar Ramíreza, dekada, która zdefiniowała oblicze nowoczesnej gitary koncertowej.

Zbudowany w warsztacie José Ramíreza III

Gitara ta została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza III, w którym od ponad pół wieku powstają instrumenty, na których grają niezliczeni profesjonaliści, od Stinga po Segovię, od Cheta Atkinsa po Sabicasa i od Lee Ritenoura po Christophera Parkeninga .

Opatrzony stemplem „AM”: Antonio Martínez

Wewnątrz znajduje się stempel z inicjałami budowniczego „AM” (Antonio Martínez), tego samego, który budował gitary Ramírez dla Segovii i Parkening. (Aby zobaczyć pełną listę lutników Ramírez z tej epoki, kliknij tutaj .)

Grywalność i dźwięk

Gra się na niej bardzo łatwo, z pięknym gryfem i łatwą akcją, pomimo konstrukcji wielu gitar z tego okresu. Brzmienie jest gęste, a zarazem czyste i ma ten niezbędny, ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który przyniósł sławę Ramírezowi. Instrument charakteryzuje się najwyższej jakości materiałami i wysoką jakością wykonania.

Stan

Stan jest wyjątkowy, z jednym (ledwie widocznym) pęknięciem włoskowatym na jednym z boków (blisko stopy), naprawionym od wewnątrz czterema małymi drewnianymi korkami. To bardzo solidny przykład topowego Ramíreza z lat 60. – dla poważnego gracza lub kolekcjonera poszukującego szczytowego egzemplarza Ramíreza w najlepszym wydaniu, ten egzemplarz ma wszystko.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramirez Family: Masters of the Guitar , a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramirez aż do Josego I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.