1964 "Jose" David Rubio SP/CSAR

Klasyczna gitara Davida Rubio z 1964 roku, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz bokami i tyłem z palisandru CSA, zbudowana w Nowym Jorku pod nazwą „Jose” Rubio – jedna z jego pierwszych gitar, z lat, w których zaczął współpracować z Julianem Breamem.

W powyższym filmie Ricardo Giuffrida gra na gitarze utwór „Jorge do Fusa” Garoto.

Wczesny nowojorski Rubio

Rubio był jeszcze w Nowym Jorku, kiedy zbudował tę gitarę, rok przed Rubio z 1965 roku, na którym grał Bream, i zanim wrócił do Anglii. Jak większość wielkich Rubio, jest bardzo wyrównana i zrównoważona we wszystkich rejestrach, z odważnym, mocnym brzmieniem oraz pięknem i liryzmem, z których jest najbardziej znany.

Atak w stylu flamenco

Posiada bardzo mocny atak – dużo siły przy każdym dźwięku, trochę jak responsywność tradycyjnego flamenco, jednocześnie zachowując klasyczne brzmienie.

Stan

Na płycie wierzchniej znajdują się trzy włoskowate pęknięcia, wszystkie fachowo naprawione przez Yurisa Zeltinsa . Gitara przeszła również renowację progów, dzięki czemu granie i konfiguracja są bezproblemowe. Zarówno instrument zabytkowy, jak i obiekt kolekcjonerski.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.