1966 "Jose" David Rubio SP/CSAR

Klasyczna gitara z 1966 roku zaprojektowana przez Davida Rubio , z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, zbudowana w Nowym Jorku pod nazwiskiem „Jose” Rubio – zabytkowa i bardzo przyjemna w grze.

Na powyższym filmie Sean Samimi gra na tej gitarze Sonatę K. 1 Domenico Scarlattiego.

Rubio z Nowego Jorku z 1966 r.

Zbudowana podczas współpracy Rubia z Julianem Breamem – Bream grał na gitarze Rubia z 1965 roku – jeszcze w Nowym Jorku, ta gitara ma bardzo wyraziste brzmienie i doskonałą moc. Jak większość znakomitych gitar Rubia, jest równa i wyważona we wszystkich rejestrach, a do tego emanuje pięknem i liryzmem, z których jest najbardziej znany.

Stan

Nie ma żadnych śladów napraw ani pęknięć, jedynie normalne ślady użytkowania. Oba modele są zabytkowe i bardzo przyjemne w grze.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.