1967 "Jose" David Rubio "Blanca" w/pegs SP/CY

Gitara flamenco blanca z 1967 roku, z kołkami, wykonana przez Davida Rubio , ze świerkową płytą wierzchnią oraz bokami i tyłem z cyprysu. Zbudowana w ostatnim roku jego pobytu w Nowym Jorku, jest jedną z niewielu gitar flamenco, jakie wykonał.

Na powyższym filmie Miguel Ángel Carrillo gra na tej gitarze swoją aranżację tradycyjnego instrumentu Soleá.

Gitara flamenco wykonana przez gracza flamenco

Rubio rozpoczął swoją muzyczną karierę od flamenco – akompaniował śpiewakom i tancerzom, a to hiszpańska grupa flamenco zabrała go do Nowego Jorku. Mimo że sam był muzykiem flamenco, zbudował bardzo niewiele gitar flamenco, co czyni ten egzemplarz niezwykle rzadkim znaleziskiem. Możemy z całą pewnością potwierdzić, że jest to gitara flamenco w najlepszym wydaniu.

Dźwięk, grywalność i stan

Zbudowana w ostatnim roku w Nowym Jorku, wciąż z nazwiskiem „Jose” Rubio na etykiecie, charakteryzuje się ultralekką konstrukcją (w przeciwieństwie do jego cięższych instrumentów klasycznych), błyskawicznym czasem reakcji i chrapliwym brzmieniem flamenco. Grywalność jest bezproblemowa dzięki niskiej akcji flamenco. Stan jak na swój wiek jest niesamowity – bez pęknięć ani napraw, z oryginalnymi kołkami i wykończeniem.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.