1967 Manuel de la Chica SP/CSAR

Gitara Manuel de la Chica z 1967 roku to klasyczna gitara ze świerku i palisandru CSA z całkowicie oryginalnym wykończeniem.

Oryginalne wykończenie

Jak na swój wiek jest w niezwykłym stanie – poza dwoma niedawno naprawionymi pęknięciami dna (naprawę wykonał Pepe Romero Jr.) stan jest całkowicie oryginalny, łącznie z wykończeniem. Etykieta jest podpisana niebieskim atramentem i opatrzona datą 1967.

Brzmienie i grywalność

To jeden z jego najlepszych instrumentów, odpowiedni do gry w obu stylach: liryczny, śpiewny charakter, ale i drapieżność przy mocniejszym ataku, bardzo niska waga i przenikliwa siła dźwięku. Gra na nim to czysta przyjemność, co jest normą u tego lutnika. W nagraniu wideo powyżej Billy Arcila gra na nim własny utwór „Just Passing By”. To instrument wyjątkowy pod każdym względem.

Manuel de la Chica: wielki mistrz z Granady

Manuel de la Chica (1911–1998) jest być może największym lutnikiem gitarowym w dotychczasowej historii Granady. Zawodowo zaczynał – jak wielu innych znakomitych budowniczych gitar – od stolarstwa meblowego. Ku budowie gitar zwrócił się pod koniec lat 30. XX wieku, gdy poznał gitarę hiszpańską i zafascynował się nią, przede wszystkim instrumentami, które budował Santos Hernández. Jego etykiety – z widokiem Alhambry – pochodzą z warsztatu przy Placeta de la Sillería w Granadzie.

Santos, Barbero i De la Chica

Jego instrumenty często porównuje się z późniejszymi gitarami, które budował Marcelo Barbero (pomagał on w ukończeniu kilku gitar Santosa, które w chwili jego śmierci pozostały częściowo zbudowane) – i naszym zdaniem jest to porównanie bardzo trafne i sprawiedliwe. Podobnie jak Santos i Barbero, De la Chica równie swobodnie budował gitary klasyczne, jak i flamenco, a na jego najlepszych instrumentach można z powodzeniem grać w obu stylach.

Emerytura i ponowne odkrycie

W 1973 roku problemy zdrowotne, wywołane wdychaniem pyłu i chemikaliów w warsztacie, zmusiły go do przedwczesnego zakończenia pracy lutniczej. Od tego czasu aż do jego śmierci w 1998 roku jego instrumenty popadły we względne zapomnienie; jednak odnowione zainteresowanie w ostatnich dekadach i ponowna ocena jego dorobku przekonały wielu, że jego wkład, kunszt i zrozumienie sztuki lutniczej stawiają go w gronie największych budowniczych gitar wszech czasów. Wśród tych, którzy się od niego uczyli, był Antonio Marín Montero, jego uczeń i przyjaciel.