1969 Manuel de la Chica SP/MH

Gitara Manuel de la Chica z 1969 roku to instrument ze świerku i mahoniu z Granady, po świeżej wymianie progów i regulacji, które wykonał Yuris Zeltins.

Świerk i mahoń

Mahoń daje tej gitarze szybką, bezpośrednią odpowiedź, a podobnie jak na jego najlepszych instrumentach, można na niej grać w obu stylach. Etykieta jest podpisana na niebiesko i opatrzona datą 1969.

Brzmienie i grywalność

Ma liryczny, śpiewny charakter, a jednocześnie przy mocniejszym ataku potrafi zabrzmieć drapieżnie; jest bardzo lekka i ma przenikliwą siłę dźwięku. Choć to instrument o dłuższej menzurze, gra się na nim bez wysiłku – także dzięki niedawnej wymianie progów i świeżej regulacji, które wykonał Yuris, przeprowadzając przy okazji drobne naprawy i prace przy wykończeniu. To instrument wyjątkowy pod każdym względem.

Manuel de la Chica: wielki mistrz z Granady

Manuel de la Chica (1911–1998) jest być może największym lutnikiem gitarowym w dotychczasowej historii Granady. Zawodowo zaczynał – jak wielu innych znakomitych budowniczych gitar – od stolarstwa meblowego. Ku budowie gitar zwrócił się pod koniec lat 30. XX wieku, gdy poznał gitarę hiszpańską i zafascynował się nią, przede wszystkim instrumentami, które budował Santos Hernández. Jego etykiety – z widokiem Alhambry – pochodzą z warsztatu przy Placeta de la Sillería w Granadzie.

Santos, Barbero i De la Chica

Jego instrumenty często porównuje się z późniejszymi gitarami, które budował Marcelo Barbero (pomagał on w ukończeniu kilku gitar Santosa, które w chwili jego śmierci pozostały częściowo zbudowane) – i naszym zdaniem jest to porównanie bardzo trafne i sprawiedliwe. Podobnie jak Santos i Barbero, De la Chica równie swobodnie budował gitary klasyczne, jak i flamenco, a na jego najlepszych instrumentach można z powodzeniem grać w obu stylach.

Emerytura i ponowne odkrycie

W 1973 roku problemy zdrowotne, wywołane wdychaniem pyłu i chemikaliów w warsztacie, zmusiły go do przedwczesnego zakończenia pracy lutniczej. Od tego czasu aż do jego śmierci w 1998 roku jego instrumenty popadły we względne zapomnienie; jednak odnowione zainteresowanie w ostatnich dekadach i ponowna ocena jego dorobku przekonały wielu, że jego wkład, kunszt i zrozumienie sztuki lutniczej stawiają go w gronie największych budowniczych gitar wszech czasów. Wśród tych, którzy się od niego uczyli, był Antonio Marín Montero, jego uczeń i przyjaciel.