1978 Robert Ruck nr 162 SP/CSAR
| Rok | 1978 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 664 mm |
| Szerokość siodełka | 54 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | USA |
| Luthier | Robert Ruck |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Taso Comanescu - Folias Gallegas (1978 Robert Ruck)
Opis
Ta gitara klasyczna Roberta Rucka z 1978 roku, ze świerku i palisandru CSA, nr 162, pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda – to Ruck przedstawiony w książce „The Classical Guitar – A Complete History”.
Nr 162, późne lata 70.
Na tej gitarze etykieta – „R. S. Ruck” obok jego okrągłego emblematu – jest datowana odręcznie i podpisana „Robert Ruck”, a obok podpisu widnieje numer #162. To znakomity przykład pracy Rucka z lat, w których powstał słynny Ruck Manuela Barrueco: zwarty, solidny ton zakotwiczony w tonie podstawowym, głośność wystarczająca na dużą salę i – mimo menzury 664 mm – bardzo wygodny gryf. Jedyne ślady użytkowania to kilka śladów paznokci na płycie wierzchniej. W powyższym nagraniu gra na niej Taso Comanescu.
Z kolekcji Russella Clevelanda
Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda i jest przedstawiona na s. 72–73 książki „The Classical Guitar – A Complete History”:
Tło
Robert Ruck: amerykański oryginał
Robert Ruck (1945–2018) był jednym z najbardziej cenionych lutników gitar klasycznych w Stanach Zjednoczonych – jego kariera trwała blisko pięć dekad, a zbudował znacznie ponad tysiąc instrumentów. Zaczynał jako gitarzysta flamenco w Miami – uczył się gry na gitarze klasycznej u Juana Mercadala i śpiewu flamenco u Eleny Marbelli – pierwsze gitary zbudował w latach 60., a później pracował w Wisconsin i na północnym zachodzie USA, nad Pacyfikiem. W 2016 roku został przyjęty do Galerii Sław Guitar Foundation of America.
Barrueco i brzmienie Rucka
Najsłynniejszym Ruckiem jest nr 58 – gitara z lat 70., na której Manuel Barrueco nagrał wiele swoich albumów. Gitary Rucka słyną z bardzo zwartego, solidnego tonu, głęboko zakotwiczonego w tonie podstawowym każdej nuty, któremu pomruk wyższych alikwotów nadaje fakturę, a także z zaskakującej głośności i wygodnych, łatwych w grze gryfów. Wiele jego późniejszych gitar ma otwory rezonansowe w górnej części boczków. Grali na nich m.in. Sharon Isbin, Carlos Barbosa-Lima, Berta Rojas, Leo Brouwer, Gerardo Núñez i Paulo Bellinati.
Książki o Robercie Rucku
Ruck z 1978 roku z kolekcji Russella Clevelanda, nr 162, został przedstawiony w książce „The Classical Guitar – A Complete History”:
