1981 José Romanillos „La Toronto” SP/IN

Gitara klasyczna José Romanillos „La Toronto” z 1981 roku z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego, wyprodukowana w Semley w hrabstwie Wiltshire w Anglii – nr 593, z serii „5” firmy Hauser, która rozpoczęła się od gitary Juliana Breama.

Wszystkie cechy wyjątkowego Romanillo

Ten instrument ma wszystkie cechy wyjątkowego romanillo – krótko mówiąc, słodkie i liryczne brzmienie z doskonałą separacją. Głośność jest znakomita, a jednocześnie niemal bezgłośna – szum strun i dźwięk paznokci są pochłaniane, a nie wzmacniane, co pozwala nutom brzmieć bez przeszkód. Podsumowując, jest to niezwykły instrument muzyczny.

Łuki Mauretańskie w Głowie i Rozecie

Gitara ma klasyczną estetykę romanillo – mauretańskie łuki w kształcie główki i mozaikowej rozety. Instrument jest nieco mniejszy.

Nr 593 i seria Romanillos „5” według Hausera I z 1930 roku autorstwa Sérgio Abreu

Warto zauważyć, że ma numer 593, co oznacza, że jest to 93. gitara zbudowana w serii „5” – gitary Romanillos, które konstrukcyjnie bazowały namodelu Hauser I Sérgio Abreu z 1930 roku. Pierwsze 3 gitary Romanillos z tej serii, z 1973 roku, trafiły do Juliana Breama (nr 501), Sérgio Abreu (nr 502) i jego brata Eduardo Abreu (nr 503). Bream miał później również inną gitarę Romanillos zbudowaną w 1981 roku, zaledwie jedną gitarę przed tą (nr 592 „La Lechuza”)! Ten instrument reprezentuje zatem (w świetnym stylu i niesamowitym brzmieniu) to, z czego Romanillos jest najbardziej znany. To doskonały przykład od tego producenta – mogą być sobie równe, ale nic lepszego.

Stan

Stan jest niesamowity, w trakcie użytkowania instrument przeszedł jedynie drobne poprawki lakiernicze oraz prace nad progami i ustawieniem. Instrument niezwykle pożądany zarówno przez lutnika, jak i kolekcjonera – to arcydzieło jednego z najwybitniejszych lutników XX wieku.

Artykuł Orfeusza o José Romanillosie

José Luis Romanillos: Z Madrytu do Semley

José Luis Romanillos Vega (1932–2022) urodził się w Madrycie i w wieku trzynastu lat został oddelegowany do madryckiej firmy stolarskiej. W 1956 roku przeprowadził się do Anglii, aby pracować w szpitalu w Epsom, a kilka miesięcy później w szpitalu w Londynie. Pięć lat później stworzył w Londynie swoją pierwszą hiszpańską gitarę. W 1970 roku, zachęcony przez angielskiego gitarzystę Juliana Breama , założył warsztat lutniczy w wiosce Semley w Wiltshire. To właśnie tam zbudował legendarną gitarę z 1973 roku, na której Bream koncertował i nagrywał przez wiele lat.

„Stradivarius gitary”

Gitary Romanillos zyskały uznanie gitarzystów na całym świecie, takich jak Carlos Bonell, Gilbert Biberian i Antigoni Goni, a także wielu innych. Brytyjski „Daily Mail” nazwał go „Stradivariusem gitary”, a włoski magazyn „Sei Corde” „najważniejszym żyjącym twórcą instrumentów strunowych”.

Autor i nauczyciel

W 1995 roku zrezygnował z pełnoetatowego budowania gitar i przeniósł się do Guijosa w Hiszpanii – wiejskiego regionu przyłączonego do Sigüenzy, w północnej części prowincji Guadalajara. Opublikował kilka ważnych książek, w tym biografię i studium Antonia de Torresa oraz słownik hiszpańskich lutników i lutników zatytułowany „Vihuela de Mano i gitara hiszpańska”. Był również znanym i niestrudzonym organizatorem kursów i wykładów na temat hiszpańskiego lutnictwa w wielu krajach. José Luis Romanillos zmarł w Sigüenzie 12 lutego 2022 roku.