1986 Hermann Hauser III nr 155 SP/CSAR

Hermann Hauser III No. 155 z 1986 r. to klasyczna gitara firmy Reisbach wykonana ze świerku i palisandru CSA – siostrzana gitara No. 157, zbudowana w tym samym roku i wyposażona w równie starą, przyciemnioną płytę wierzchnią.

W powyższych nagraniach wideo Tavi Jinariu gra na gitarze Hauser III partię Suity d-moll de Visée’ego – jedną z sześciu gitar w jego nagraniu wideo.

Nr 155: Stary świerk i bordowe drewno palisandrowe

Wykonanie i materiały użyte w tej gitarze są znakomite. Świerkowy top jest bardzo stary i przyciemniony, patynowany jak w gitarze Hauser, którą zbudowałem w latach 30. XX wieku; tył i boki są wykonane z wysokiej jakości palisandru z różnymi odcieniami czerwieni i burgundu. Na etykiecie widnieje napis „AD 1986, No. 155” – zaledwie dwa numery przed numerem 157 z 1986 roku, który również znajduje się w naszym muzeum.

Dźwięk

Oto wszystkie cechy stylu „teutońskiego” – wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach i oczywiście niezrównane piękno brzmienia – w gitarze zbudowanej na podstawie projektu Hausera I z 1937 roku z Segovii , z ponadczasowymi cechami, które hipnotyzują muzyków i publiczność od niemal wieku.

Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.

Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.

„Teutoński” Hauser Sound

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.

Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który tworzyli jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.

Książki o rodzinie Hauserów

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:

Czasopismo Orfeo 1-5