1995 Hermann Hauser III nr 363 SP/CSAR (ex Jonathan Kellerman)

Hermann Hauser III nr 363 z 1995 r. to klasyczna gitara wykonana ze świerku i palisandru CSA firmy Reisbach, wcześniej należąca do poczytnego powieściopisarza Jonathana Kellermana i opisana w jego książce o gitarach „With Strings Attached”.

W powyższych filmach Peter Fletcher gra na tej gitarze (w tym w utworze Satiego), a Iakovos Kolanian gra „Yaman Yar”.

Hauser III Jonathana Kellermana

Gitara ta należała wcześniej do wielokrotnie nagradzanego autora licznych bestsellerowych powieści sensacyjnych, Jonathana Kellermana. Jest ona prezentowana w jego pięknym albumie o gitarach „With Strings Attached: The Art and Beauty of Vintage Guitars” ze zdjęciami Jonathana Exleya. Na etykiecie widnieje napis „AD 1995, No. 363”.

Z przywiązaniem – Jonathan Kellerman

Dźwięk i materiały

Ten instrument charakteryzuje się wszystkimi elementami słynnego brzmienia Hausera, stylu „teutonicznego” – wyjątkową klarownością i równowagą między głosami, równomiernym wybrzmiewaniem we wszystkich rejestrach oraz niezrównanym pięknem brzmienia. Jak zawsze, materiały są najwyższej jakości, z płytą wierzchnią z litego świerku o gęstym usłojeniu, ciętą ćwiartkami, oraz wysokiej jakości palisandrem CSA na płycie tylnej i bokach. Płyta wierzchnia jest polerowana na kolor francuski, a tył i boki lakierowane – bardzo praktyczne połączenie dla gitary, na której będzie się regularnie grać. Konstrukcja jest zasadniczo taka sama jak w gitarze Hauser I z 1937 roku, wyprodukowanej przez Segovię .

Stan i grywalność

Stan jest niemal idealny, niemal „jak nowy”, bez uszkodzeń ani napraw i praktycznie bez śladów użytkowania. Nieco krótsza menzura (645 mm) minimalnie poprawia komfort gry – szczególnie dla osób o mniejszych dłoniach. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały przykład najmocniejszego dzieła tego twórcy.

Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.

Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.

„Teutoński” Hauser Sound

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.

Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który tworzyli jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.

Książki o rodzinie Hauserów

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:

Czasopismo Orfeo 1-5