2010 Hermann Hauser III nr 684 SP/MP

Hermann Hauser III No. 684 z 2010 r. to klasyczna gitara firmy Reisbach wykonana ze świerku i klonu ptasiego, z płytą wierzchnią typu bearclaw. Została ukończona i wysłana do GSI w grudniu 2011 r., a następnie sfotografowana przez GSI w trakcie produkcji.

Nr 684: Rzadki klon ptasie oko

Wykonanie i materiały tej konkretnej gitary są znakomite – ten postarzany top ma przepiękny wzór niedźwiedziego pazura, a rzadki klon ptasie oko na płycie tylnej i bokach ma bardzo wyraziste i dramatyczne wzory, tworząc niemal trójwymiarowy efekt „lampy lawowej” pod wpływem różnych odcieni światła. Projekt jest zasadniczo taki sam jak w gitarze Hauser I z 1937 roku z Segovii ; na etykiecie widnieje napis „AD 2010, No. 684”.

Zbudowany w 2010 roku, dostarczony w 2011 roku

Hauser III kończy budowę swoich gitar długo po tym, jak etykieta zostanie umieszczona na tylnej ściance, a między datą umieszczenia etykiety a ostatecznym ukończeniem i dostawą gitary z Niemiec często mija rok lub dwa. Ta gitara została ukończona i wysłana do nas w grudniu 2011 roku – zobacz zdjęcia, które GSI zrobiło podczas jej budowy .

„Arystokratyczny” Maple Hauser

Julian Bream powiedział kiedyś, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie – trafny opis również w przypadku tego modelu, gdyż klon dodaje klarowności i skupienia klasycznemu balansowi Hausera.

Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.

Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.

„Teutoński” Hauser Sound

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.

Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który projektował jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.

Książki o rodzinie Hauserów

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:

Czasopismo Orfeo 1-5