2011 Thomas Norwood „1935 Santos” SP/IN

Ta gitara Thomas Norwood „1935 Santos” z 2011 roku to wykonana ze świerku i palisandru indyjskiego replika gitary, którą w 1935 roku zbudował Santos Hernández – pierwsza gitara Norwooda, jaką zaoferowaliśmy.

Model, który Friederich cenił najbardziej

Gdy w 2010 roku odwiedziliśmy Toma w Paryżu, budował trzy modele – repliki gitar, które wywarły na nim największe wrażenie: Manuel Ramírez z 1910 roku, Domingo Esteso z 1932 roku i Santos z 1935 roku. Zamówiliśmy wszystkie trzy i zaczęliśmy od tej, która najbardziej zachwyciła Daniela Friedericha – od Santosa. Etykieta głosi „Thomas Norwood, Luthier à Paris, Année 2011”.

Brzmienie

Oddaje urok, charakter i wygląd oryginału: choć zbudowana w 2011 roku, brzmiała jak stary instrument – ciepło i bardzo swobodnie – była to najbardziej udana replika Santosa, jaką widzieliśmy. Na nagraniu wideo powyżej gra na niej Robert Wetzel.

Więcej informacji: Orfeo Magazine No. 7 – An American in Paris: Thomas Norwood – także w wersji drukowanej, w zbiorczym wydaniu Orfeo Magazine 6–10:

Orfeo Magazine 6-10 (wydanie drukowane)

Thomas Norwood: Amerykanin w Paryżu

Thomas Norwood (zm. 2021) urodził się w Pasadenie w Kalifornii, a budowy gitar nauczył się sam z książki Irvinga Sloane’a „Classic Guitar Construction”. W Paryżu zakochał się podczas rowerowej podróży po Europie i osiadł tam w połowie lat 70., odwiedzając warsztaty, które prowadzili Daniel Friederich i Daniel Lesueur; Friederich został jego bliskim przyjacielem i polecił gitary Toma firmie GSI. Przez ponad 40 lat budował instrumenty w swoim atelier w samym sercu Paryża.

Repliki hiszpańskiego złotego wieku

Oprócz lutni, gitar barokowych i lir korbowych – uważano go za jednego z najlepszych budowniczych bałałajek poza Rosją – Norwood stworzył własny model oraz cztery repliki gitar hiszpańskiego złotego wieku, których oryginały zbudowali: Antonio de Torres, Manuel Ramírez, Domingo Esteso i Santos Hernández. Każda z nich powstała jako dokładna kopia jednego konkretnego oryginału, zbudowana tak, by brzmiała jak on w czasach, gdy był nowy; dopiero później Norwood wprowadzał niewielkie zmiany w użebrowaniu, by poprawić pojedyncze słabsze dźwięki.