2012 Géza Burghardt „1943 Hauser” SP/MP

Gitara klasyczna „1943 Hauser” produkcjiGézy Burghardta z 2012 r. z płytą wierzchnią z postarzanego świerku europejskiego oraz bokami i tyłem z klonu ptasie oko, wyprodukowana w Vancouver w Kanadzie. Jest to instrument w stylu Hausera w stanie niemal idealnym.

Na podstawie Hermanna Hausera I z 1943 r.

Ta zachwycająca gitara została oparta na planach Jeffreya Elliota dotyczących instrumentuHermann Hauser I z 1943 roku. Świadczy o tym list dołączony do gitary (a także portfolio zdjęć wykonanych podczas budowy i certyfikat autentyczności), w którym Géza wspomina również, że płyta wierzchnia pochodziła od niemieckiego lutnika Edgara Möncha – jednego z najlepszych niemieckich budowniczych z połowy XX wieku.

Klon Birdseye i staranne wykonanie

Tył i boki to wykwintny zestaw z europejskiego klonu birdeye – wizualnie i brzmieniowo wyjątkowy. Wykonanie jest perfekcyjne: każdy detal, w tym łączenie główki z gryfem w kształcie litery V, jest pieczołowicie dopracowany. Choć gitara ma ponad dekadę, jest w nieskazitelnym, niemal idealnym stanie, bez śladów wcześniejszego użytkowania.

„Teutoński” Hauser Sound

Jeśli chodzi o brzmienie, naszym zdaniem ta gitara dorównuje innym wybitnym lutnikom z tradycji Hausera – w tym takim luminarzom jak José Romanillos i Manuel Velázquez . Géza doskonale uchwycił istotę „stylu teutońskiego”, który rozsławił Hauser I: mocne, zakotwiczone i stabilne basy oraz czyste, lśniące soprany, wszystko to razem zapewnia doskonałą klarowność i równowagę, niczym fortepian. Dzięki osobistemu podejściu Gézy, w każdym dźwięku wyczuwalny jest również ciepły „blask” kontrolowanych alikwotów, co dodaje mu wielowymiarowości w tym słynnym stylu. Gitara ma dużą głośność i projekcję, co sprawdzi się na każdym koncercie, a jej brzmienie jest przepiękne.

Mircea Gogoncea gra Bogdanovicia

W powyższym filmie Mircea Gogoncea gra „6 Bałkańskich Miniatur” Dušana Bogdanovicia (IV, V i VI) na gitarze Géza Burghardt. Ogólnie rzecz biorąc, to znakomita gitara – pięknie wykonana, ze wszystkim, o czym może marzyć gitarzysta poszukujący teutonicznego brzmienia Hausera, które udało się osiągnąć niewielu konstruktorom.

Géza Burghardt: Z Budapesztu do Vancouver

Géza Burghardt jest czołowym budowniczym tradycyjnych gitar klasycznych, jaki pojawił się na Węgrzech. Nauczył się obróbki drewna wyłącznie ręcznie, ucząc się modelarstwa w wieku czternastu lat, a następnie budował łodzie – kadłuby łodzi wyścigowych, kajaki i kanadyjki – zanim zajął się gitarą. Uzyskał certyfikat mistrzowski w Budapeszcie w 1981 roku i w tym samym roku otworzył tam własny warsztat.

Wpływ José Romanillosa

W 1983 roku Géza poznał José Romanillosa w Budapeszcie, co zapoczątkowało przyjaźń i wpływ, który trwał przez dziesięciolecia. Jego gitary nawiązują do hiszpańskiej tradycji Antonia de Torresa i Romanillosa: gryf łączy się z główką za pomocą wpustu V-joint wycinanego ręcznie, każda rozeta jest wykonywana indywidualnie, a każda gitara jest polerowana na wysoki połysk, a nie natryskowo – jego polerowanie na wysoki połysk jest uważane za jedno z najlepszych w Kolumbii Brytyjskiej.

Warsztat na wyspie Granville

W 1984 roku Géza i jego żona Tini opuścili Węgry i po około czterech latach spędzonych w austriackim obozie dla imigrantów przybyli do Vancouver w Kanadzie w kwietniu 1988 roku. Początkowo prowadził warsztat naprawy strun w Ward Music, a w połowie lat 90. otworzył własny warsztat na wyspie Granville. Oprócz gitar klasycznych, budował skrzypce, wiolonczele i kontrabasy, restaurował instrumenty dla Vancouver Symphony Orchestra i był mentorem kilku tamtejszych lutników.