2012 Thomas Norwood „1910 Manuel Ramírez” SP/CSAR

Ta gitara Thomas Norwood „1910 Manuel Ramírez” z 2012 roku to wykonana ze świerku i palisandru CSA replika gitary, którą w 1910 roku zbudował Manuel Ramírez – ulubiony model samego Toma.

Ulubiony model Toma

Norwood budował swoje repliki nie tylko zgodnie z wymiarami, gatunkami drewna i detalami zdobniczymi oryginałów, lecz także tak, by brzmiały jak oryginały w czasach, gdy były nowe. Model Manuel Ramírez był też najczęściej zamawiany: „nieco bardziej wszechstronne brzmienie, głębsze, z lepszym wybrzmiewaniem” – powiedział w rozmowie z Orfeo – „zdecydowanie krok w kierunku” nowoczesnej gitary. Była to druga gitara Norwooda w naszych rękach. Etykieta głosi „Thomas Norwood, Luthier à Paris, Année 2012”.

Brzmienie

Oddaje urok, charakter i z pewnością wygląd oryginału: choć miała zaledwie kilka lat, jej brzmienie było w dawnym stylu, ciepłe i bardzo swobodne – to jedna z najbardziej udanych replik, jakie widzieliśmy. Na nagraniach wideo powyżej Capital (z grona protegowanych Guingi) gra na niej dwa utwory tego kompozytora: „Dichavado” i „Pra Quem Quiser Me Visitar”.

Więcej informacji: Orfeo Magazine No. 7 – An American in Paris: Thomas Norwood – także w wersji drukowanej, w zbiorczym wydaniu Orfeo Magazine 6–10:

Orfeo Magazine 6-10 (wydanie drukowane)

Thomas Norwood: Amerykanin w Paryżu

Thomas Norwood (zm. 2021) urodził się w Pasadenie w Kalifornii, a budowy gitar nauczył się sam z książki Irvinga Sloane’a „Classic Guitar Construction”. W Paryżu zakochał się podczas rowerowej podróży po Europie i osiadł tam w połowie lat 70., odwiedzając warsztaty, które prowadzili Daniel Friederich i Daniel Lesueur; Friederich został jego bliskim przyjacielem i polecił gitary Toma firmie GSI. Przez ponad 40 lat budował instrumenty w swoim atelier w samym sercu Paryża.

Repliki hiszpańskiego złotego wieku

Oprócz lutni, gitar barokowych i lir korbowych – uważano go za jednego z najlepszych budowniczych bałałajek poza Rosją – Norwood stworzył własny model oraz cztery repliki gitar hiszpańskiego złotego wieku, których oryginały zbudowali: Antonio de Torres, Manuel Ramírez, Domingo Esteso i Santos Hernández. Każda z nich powstała jako dokładna kopia jednego konkretnego oryginału, zbudowana tak, by brzmiała jak on w czasach, gdy był nowy; dopiero później Norwood wprowadzał niewielkie zmiany w użebrowaniu, by poprawić pojedyncze słabsze dźwięki.