2015 Tobias Braun SP/ZR

Gitara klasyczna Tobiasa Brauna z 2015 roku, z płytą wierzchnią z niemieckiego świerku oraz bokami i tyłem z ziricote, wyprodukowana w Gaaden, niedaleko Wiednia.

W powyższym filmie Tavi Jinariu gra Suitę d-moll Roberta de Visée na sześciu gitarach, w tym na tej jednej.

Ziricote, wyłożony papierem japońskim

Ziricote jest piękny, ale bywa kruchy, dlatego Tobias wzmocnił tył i boki cienkimi paskami japońskiego papieru, ledwo widocznymi w środku. Pomysł podsunął mu jego siostra, introligatorka: japoński papier nie ma naturalnego kierunku rozrywania, ponieważ jego włókna biegną we wszystkie strony. Świerkowy blat ma mnóstwo niedźwiedzich pazurów w swoim nieregularnym, ścisłym usłojeniu.

Jego własny projekt

Oprawa i mostek są jego autorstwa, z echem Santosa Luise Walker z 1924 roku iManuela Ramíreza z 1912 roku – ciepłe basy Santosa, żywe soprany Ramíreza. Z 16-milimetrowym tornado dźwięk jest czysty, otwarty i niezwykle głośny. Klucze Rubner z guzikami z drewna wężowego zdobią jego grawerowane inicjały. Radość z gry.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 17 – Gitara wiedeńska (z artykułem o Tobiasie Braunie)

Tobias Braun: Wytwórca wyszkolony w technice Romanillo w Lesie Wiedeńskim

Tobias Braun urodził się w Holzminden w Niemczech w 1960 roku i dorastał w Perchtoldsdorfie, niedaleko Wiednia. Swoją pierwszą gitarę zbudował samodzielnie w 1983 roku, a następnie w latach 1984-1992 ukończył cztery kursy u José Luisa Romanillosa. W 1989 roku uzyskał certyfikat mistrza rzemiosła w Wiedniu i pomógł w tłumaczeniu książki Romanillosa o Antoniu de Torresie na język niemiecki. Od 1998 roku pracuje w Gaaden w Lesie Wiedeńskim.

Santos, Ramírez i Rare Woods

Jego gitary wywodzą się z dorobku starych hiszpańskich mistrzów – przede wszystkim Santosa Hernándeza z 1924 roku, którego był studentem i na którym wykładał, orazManuela Ramíreza z 1912 roku. Wiele z nich ma mały tornavoz dla lepszej projekcji i przejrzystości, a on sam jest jednym z niewielu twórców od czasówGarcíi i Simplicio, którzy pracowali z drewnem satynowym. Jego gitara została opisana w magazynie Orfeo nr 17 w artykule „Gitara wiedeńska”.