2020 Stefan Nitschke "1912 Manuel Ramírez" SP/CSAR

Klasyczna gitara „1912 Manuel Ramírez” autorstwa Stefana Nitschkego z 2020 r. z płytą wierzchnią ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA – hołd dla gitaryManuel Ramírez z 1912 r., na której Andrés Segovia grał przez pierwsze 25 lat swojej kariery, a która na swojej etykiecie nosi nazwę „La Luella”.

W powyższych filmach Nemanja Bogunovic gra swoją aranżację utworu „Love Theme” Nino Roty z „Ojca chrzestnego”, a Yifang Ko gra na tej gitarze utwór „Milonga” Jorge Cardoso.

Ramírez na zewnątrz, Romanillos w środku

Stefan nazywa to mieszanką: wygląd nawiązuje do Manuela Ramíreza, a wnętrze do José Luisa Romanillosa , z jego otwartą belką harmoniczną i czterema kolumnami. Brzmienie również skłania się ku Romanillosowi, z mocnymi, równymi basami i czystymi, fortepianowymi sopranami.

Ciemny palisander, lśniący bielnik

Ciemne drewno palisandrowe CSA przechodzi w blask tam, gdzie usłojenie styka się z jaśniejszym bielem, a bursztynowe wykończenie nadaje postarzany wygląd; orzech ma 51 mm. Mebel używany, w idealnym stanie technicznym, z niewielkimi śladami zużycia.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 22 – Gernot Wagner i nowe pokolenie niemieckie (z artykułem o Stefanie Nitschkem)

Stefan Nitschke: Gitarzysta, który został gitarzystą

Stefan Nitschke to niemiecki lutnik, urodzony w 1982 roku, pracujący w Kirchhain w Hesji. Gitarzysta, który powrócił do gry na gitarze klasycznej dzięki muzyce Tárregi, od 2002 roku studiował w konserwatorium w Osnabrück, gdzie jego nauczyciel Ulrich Müller zachęcił go do zbudowania swojej pierwszej gitary – na dywanie w jego salonie. Dalszą naukę zdobył, obserwując Gerharda Oldigesa przy pracy, a od 2004 roku studiował w Akademie für Tonkunst w Darmstadt, pracując jednocześnie jako lutnik.

Romanillos, Hauser i Santos

Jego pasją jest brzmienie dawnych mistrzów, a jego modele stanowią hołd dla José Luisa Romanillosa ,Hermanna Hausera I i Santosa Hernándeza , a także Vicentego Ariasa iManuela Ramíreza – są raczej interpretacjami niż dosłownymi kopiami. Podobnie jak Romanillos, nadaje każdej gitarze imię. Został wymieniony wśród „nowego niemieckiego pokolenia” w magazynie Orfeo nr 22.