2024 Stefan Nitschke "Santos" SP/CSAR

Gitara klasyczna „Santos” z 2024 roku autorstwa Stefana Nitschkego , z świerkową płytą wierzchnią oraz tyłem i bokami z palisandru CSA – hołd dla Santosa Hernándeza . Jak każda gitara Nitschkego, ma ona własną nazwę, wypisaną ręcznie na etykiecie: „La Morena” – ta o ciemnych włosach, pasująca do jej ciemnego palisandru z bielą.

W powyższym filmie Chuyuan Huang gra na tej gitarze „Divertimento” z utworu „Aquarelle” Sergio Assada.

Zainspirowane gitarami Santos z lat 30. XX wieku

Zamiast kopiować jedną gitarę, Stefan wzorował się na kilku gitarach Santos, szczególnie z lat 30. Palisander CSA zapiera dech w piersiach, z mnóstwem żółtego bielu wtopionego w ciemną twardzielę – mocno przypominając drewno gitar „Churchdoor” Miguela Rodrígueza z lat 70.

Suchy, drzewny i liryczny

Siedem długich, cienkich wachlarzy biegnie od dolnej taktu harmonicznego niemal do podstrunnicy. Brzmienie jest żywe, z luźnym, staroświeckim, suchym i drzewnym charakterem: czyste, klarowne i przejrzyste, z lirycznymi wysokimi tonami i głębokimi basami. Podobnie jak jego „Hauser”, który brzmi zdumiewająco hauserowsko, ten model oddaje istotę Santosa. Prawie nieużywany, w doskonałym stanie.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 22 – Gernot Wagner i nowe pokolenie niemieckie (z artykułem o Stefanie Nitschkem)

Stefan Nitschke: Gitarzysta, który został gitarzystą

Stefan Nitschke to niemiecki lutnik, urodzony w 1982 roku, pracujący w Kirchhain w Hesji. Gitarzysta, który powrócił do gry na gitarze klasycznej dzięki muzyce Tárregi, od 2002 roku studiował w konserwatorium w Osnabrück, gdzie jego nauczyciel Ulrich Müller zachęcił go do zbudowania swojej pierwszej gitary – na dywanie w jego salonie. Dalszą naukę zdobył, obserwując Gerharda Oldigesa przy pracy, a od 2004 roku studiował w Akademie für Tonkunst w Darmstadt, pracując jednocześnie jako lutnik.

Romanillos, Hauser i Santos

Jego pasją jest brzmienie dawnych mistrzów, a jego modele stanowią hołd dla José Luisa Romanillosa ,Hermanna Hausera I i Santosa Hernándeza , a także Vicentego Ariasa iManuela Ramíreza – są raczej interpretacjami niż dosłownymi kopiami. Podobnie jak Romanillos, nadaje każdej gitarze imię. Został wymieniony wśród „nowego niemieckiego pokolenia” w magazynie Orfeo nr 22.