2025 Darío García "La Leona" SP/CY

Ta gitara klasyczna Darío Garcíi „La Leona” z 2025 r. ma płytę wierzchnią z świerku, tył i boki z cyprysu oraz tornavoz. Została wyprodukowana w Sewilli w Hiszpanii – jest hołdem dla gitary Antonio de Torresa o tej samej nazwie z 1856 r.

„La Leona”: słynna lwica Antonio de Torresa

Darío zdobył trzecią nagrodę na siódmym Konkursie Gitarowym im. Antonio Marína Montero, który odbył się w Granadzie w Hiszpanii w lipcu/sierpniu 2024 roku za swoją gitarę klasyczną z drewna cedrowego . Ta gitara jest fantastyczną repliką jednego z najsłynniejszych instrumentów Torresa – „La Leona” (FE04). Torres ukończył ją w 1856 roku i od razu była używana na koncertach przez Juliana Arcasa (Torres nigdy nie sprzedał tego instrumentu; pożyczał go Arcasowi przy wielu okazjach – był on nadal w posiadaniu Torresa aż do jego śmierci w 1892 roku). To właśnie podczas koncertu Arcasa w 1862 roku młody Francisco Tárrega (wówczas dziewięcioletni) po raz pierwszy usłyszał „La Leona” i był nią oczarowany. Emilio Pujol, Domingo Prat i Miguel Llobet również byli wczesnymi wielbicielami tej gitary.

Instrument ten powrócił do czasów współczesnych, wielokrotnie nagrywany przez dwóch współczesnych wirtuozów, Wulfina Lieske z Niemiec i Stefano Grondona z Włoch. Jest to tak fascynujący instrument, że poświęcono mu cały rozdział w znakomitej książce José Romanillosa pt. „ Antonio de Torres, Guitar Maker – His Life & Work” . Szczególna aura tajemniczości tej gitary jest wciąż żywa, mimo upływu ponad 150 lat, i wciąż inspiruje lutników i wykonawców. Oto hołd złożony temu kultowemu instrumentowi przez Darío Garcíę.

Tornavoz i inne cechy Torresa z 1856 r.

Kilka cech „La Leona” wyróżnia ją spośród pozostałych dzieł Torresa. Był to pierwszy instrument zbudowany przez Torresa z tornavozem (mosiężną rurą stożkową montowaną pod otworem rezonansowym). Uzyskany dźwięk był tak „potężny” (jak ryk lwa), że zyskał przydomek „La Leona” („Lwica”). Zbudowano go również z cienkim, rzeźbionym mostkiem bez siodełka – struny wychodziły więc z bloku podstrunnicy bez podcięcia ani załamania aż do siodełka na główce.

Wewnętrzna konstrukcja również posiada bardzo interesującą modyfikację – pudło rezonansowe pozbawione jest dolnej belki harmonicznej, jednego z najważniejszych elementów podtrzymujących je przed zapadnięciem. Torres genialnie znalazł rozwiązanie: tornavoz w otworze rezonansowym jest podparty małymi drewnianymi słupkami, które opierają się o tył, zapewniając pudłu rezonansowemu niezbędne wsparcie. Dzięki temu większa część płyty wierzchniej swobodnie rezonuje, a jednocześnie przenosi drgania na tył. Rezultat jest zdumiewający – instrument wibruje niemal na całej swojej powierzchni (tył, boki i pudło rezonansowe), dając gitarzyście i publiczności wrażenie gitary kipiącej energią i żywotnością.

Hołd dla Darío Garcíi: dźwięk i grywalność

Z kilkoma praktycznymi modyfikacjami (takimi jak siodełko, „obrobione” główki kołków, dolna harmoniczna itp.), ta gitara jest mniej więcej próbą wiernego odtworzenia wyglądu, brzmienia i charakteru oryginału. Podobnie jak oryginał, charakteryzuje się ogromną paletą barw, rozszerzonym zakresem dynamiki, potężnymi basami niemal pozbawionymi basu i lśniącymi, śpiewnymi tonami wysokimi. Cechuje się znakomitą klarownością we wszystkich rejestrach i między głosami.

Jeśli chodzi o grywalność, dźwięki wybrzmiewają z niezwykłą łatwością – każdy dźwięk, od wysokich tonów po basy, jest „pulchny”. To bardzo satysfakcjonująca gitara i ogólnie imponujący instrument: pięknie wykonana, o doskonałym brzmieniu i grywalności. Imponujący hołd dla jednej z najbardziej kultowych gitar w historii.

Zdjęcia tej gitary zrobione tuż po jej ukończeniu

Darío García: Młody lutnik z Sewilli

Hiszpański lutnik Darío García urodził się w 2002 roku i od najmłodszych lat odczuwał szczególne zainteresowanie muzyką. W wieku 8 lat rozpoczął naukę w podstawowym konserwatorium muzycznym, gdzie uczył się gry na gitarze klasycznej, a w późniejszych latach rozszerzył swoje zainteresowania na gitarę elektryczną i komponowanie. Jego zainteresowanie budową gitar rozpoczęło się, gdy Darío miał 17 lat, choć już od najmłodszych lat spędzał czas w warsztacie ojca (Antonio J. García), bawiąc się kawałkami drewna i wiórami leżącymi na podłodze.

Nauka w warsztacie ojca

Ojciec Darío był jego jedynym nauczycielem. Wszystko zaczęło się, gdy Darío zaczął pomagać przy mniejszych pracach, które nie wymagały dużej odpowiedzialności – szlifowaniu różnych części gitary, klejeniu kołków i połączeń itp. W końcu udało mu się zbudować swoje pierwsze gitary z drewna niższej jakości z magazynu, wykorzystując części już przygotowane przez ojca. Stopniowo Darío zbudował kilka kolejnych gitar i coraz bardziej przejmował odpowiedzialność za cały proces – w miarę jak nauka pozwalała mu na to.

Zwycięzca nagrody w Granadzie

Po kilku latach pracy nad swoim rzemiosłem Darío zdobył drugą nagrodę za gitarę flamenco i trzecią nagrodę za gitarę klasyczną na prestiżowym siódmym Konkursie Gitarowym im. Antonio Marína Montero , który odbył się w Granadzie w Hiszpanii w lipcu/sierpniu 2024 r.