2026 Emilio Díaz Valero „Torre de la Vela 7” CD/CY

Gitara „Torre de la Vela 7” Emilio Díaza Valero z 2026 r. to biała gitara flamenco wykonana z cedru i cyprysu, pochodząca z Granady w Hiszpanii. To właśnie ta gitara zdobyła drugą nagrodę za flamenco na Międzynarodowym Konkursie Gitarowym im. Antonio Marína Montero w 2026 r .

„Torre de la Vela 7”: Gitara Flamenco z Granady

Emilio zaprojektował tę gitarę specjalnie na konkurs i nazwał ją „Torre de la Vela 7”, na cześć słynnej wieży strażniczej Alhambry w Grenadzie. Jest ona w dużej mierze produktem miasta, w którym powstała, łącząc tradycyjne metody konstrukcyjne Grenady z własnymi pomysłami Emilio na nowoczesną gitarę koncertową flamenco.

Klasyczny cyprysowy flamenca blanc

Materiały są klasyczne dla gitar flamenco blanca: hiszpański cyprys na tył i boki oraz cedr na płytę rezonansową. Gryf wykonano z honduraskiego cedru, podstrunnicę z hebanu, a mostek z palisandru. Tradycyjna, ręcznie nakładana politura francuska pomaga zachować lekkość i responsywność, tak ważne w przypadku wysokiej jakości gitar flamenco.

Góra z usztywnieniem w kształcie litery V i głębszy korpus

Ożebrowanie wywodzi się z tradycji Antonia de Torresa, ale zostało zaadaptowane do gustu Emilia. Klamry wachlarzowe ułożone są w kształt litery „V” z dwoma klamrami zamykającymi. Według producenta, układ V nie ogranicza się tylko do głośności. Poszerza on paletę tonalną, pozwalając zewnętrznym obszarom płyty rezonansowej poruszać się swobodniej, zachowując jednocześnie większą kontrolę w centrum. Celem jest wyraźna separacja głosów, z głębokimi, okrągłymi basami, drewnianymi średnimi tonami i dźwięcznymi wysokimi tonami, a także z bezpośredniością i atakiem, jakich można oczekiwać od gitary flamenco Granada.

Korpus jest zauważalnie głębszy niż w przypadku tradycyjnej flamenco – około 9,5 cm w pięcie i 10 cm w dolnej części. Emilio doszedł do tych proporcji częściowo dzięki własnemu doświadczeniu i rozmowom z czołowymi muzykami koncertowymi, takimi jak Gerardo Núñez i Álvaro Martinete. Większa objętość powietrza zwiększa rezonans, sustain, projekcję i basową odpowiedź, a więc cechy coraz częściej wymagane od gitar flamenco na dużych scenach koncertowych, bez utraty szybkiej reakcji i charakterystycznego brzmienia cyprysu.

Zbudowany w Peones

Pod każdym innym względem konstrukcja jest całkowicie tradycyjna. Gitara została zbudowana klasyczną metodą Granada en peones , z pojedynczymi blokami cedrowymi montowanymi jeden po drugim. To uświęcona tradycją technika, wciąż ściśle związana z bogatą tradycją lutniczą tego miasta.

Rozeta utkana z andaluzyjskiego życia

Najbardziej charakterystycznym elementem wizualnym jest niezwykła, ręcznie wykonana rozeta i pasująca do niej dekoracja na bloku mostka. Zamiast tradycyjnej intarsji, Emilio zainspirował się czymś znanym w całej Andaluzji: plecionym siedziskiem z sitowia tradycyjnej gitary silla de enea . W skali rozety, jej prosty, geometryczny splot przekształca się w misterną mozaikę turkusu, kości słoniowej i głębokiego granatu. Wzór ma niewątpliwie grenadyjski charakter i nawiązuje do olśniewającej, geometrycznej mozaiki Alhambry. To uroczy detal, który czerpie coś skromnego z andaluzyjskiej codzienności i przekształca to w jeden z najbardziej wyrafinowanych elementów gitary.

Tradycja Granady, nowoczesna wizja

„Torre de la Vela 7” to połączenie starego z nowym. Emilio otwarcie przyznaje się do wpływu Torresa i niezwykłej linii twórców Granady, w tym Antonia Marína Montero, Francisco Manuela Díaza, Rafaela Moreno, Francisco Muñoza Alby iJuana Manuela Garcíi Fernándeza . Jednocześnie rozwija własne pomysły na temat tego, czym może być współczesna gitara koncertowa flamenco. Przede wszystkim jest to gitara głęboko grenadyjska pod względem materiałów, konstrukcji, zdobień i inspiracji.

Brzmienie i grywalność flamenco

Grywalność jest znakomita, co nie dziwi, biorąc pod uwagę doświadczenie Emilio jako wyszkolonego gitarzysty flamenco. Akcja jest miękka, z przyjemnym, niskim ustawieniem, idealnym do flamenco, a gitara gra z niezwykłą łatwością. Brzmienie jest niezwykle responsywne i po prostu wyskakuje z gitary przy najlżejszym dotknięciu. Rezultatem jest niezwykle żywy, wręcz „hiper” instrument o cudownie chrapliwym brzmieniu flamenco. Tył jest również bardzo aktywny, tworząc pulsację, którą gracz może wyczuć na pudle rezonansowym, co fizycznie łączy gitarę z graczem. W połączeniu z projekcją i szerokością tonalną jej głębszego pudła rezonansowego, jest to znakomity instrument pod każdym względem i z niecierpliwością czekamy na kolejne gitary tego producenta.

Muzyk po raz pierwszy

Emilio Díaz Valero urodził się w 1991 roku w Almazora, w prowincji Castellón, regionie wciąż kojarzonym z legendarnym gitarzystą Miguelem Borrullem. Dorastał otoczony muzyką i drewnem. Od najmłodszych lat dźwięk dobrze wykonanej gitary znaczył dla niego więcej niż wibrujące struny: niósł ze sobą puls tradycji i wieki rzemiosła. Jego droga rozpoczęła się jako muzyk i czynny muzyk. W latach 2012-2018 studiował w Konserwatorium Zawodowym im. Ángela Barriosa w Granadzie, specjalizując się w grze na gitarze flamenco. Następnie kontynuował naukę w prestiżowym Wyższym Konserwatorium im. Rafaela Orozco w Kordobie do 2022 roku.

Szkolenie w Tradycji Granady

W 2019 roku Emilio rozpoczął pracę w warsztacie Francisco Manuela Díaza Sáncheza, członka słynnej grenadyjskiej rodziny lutników Díaz, której korzenie sięgają Casa Ferrer. Dla Emilio nauka u Francisco była wielkim przywilejem i bezpośrednim połączeniem z jedną z najgłębiej zakorzenionych tradycji rzemieślniczych w Grenadzie. Przez pierwsze dwa lata łączył pracę w warsztacie z nauką w konserwatorium. Następnie, pracując ramię w ramię ze swoim nauczycielem, całkowicie poświęcił się lutnictwu. Zdjęcie z podpisem przedstawia pierwszy otwór rezonansowy pierwszej gitary wykonanej w warsztacie Francisco Manuela Díaza Sáncheza.

Jego własny warsztat

W kwietniu 2025 roku Emilio otworzył własny warsztat, spełniając marzenie, które nosił w sobie od lat. Przepełniony zapachem cedru i cyprysu, to właśnie tam wiedza odziedziczona po Francisco Manuelu Díazie spotyka się z osobistą wizją, którą rozwinął po drodze.

Zwycięzca nagrody w Granadzie

W 2026 roku Emilio zdobył drugą nagrodę za gitarę flamenco na dziewiątym Międzynarodowym Konkursie Gitarowym im. Antonio Marína Montero w Granadzie w Hiszpanii, co było niezwykłym osiągnięciem na tak wczesnym etapie jego kariery niezależnego lutnika.