2026 Nicolas Lamoureux SP/IN

Nowy rozdział w modelu koncertowym

Po raz pierwszy spotkaliśmy francuskiego lutnika Nicolása Lamoureux na dziewiątym Konkursie Gitarowym im. Antonio Marina Montero, który odbył się w Granadzie w Hiszpanii w lipcu/sierpniu 2026 roku. Zdobył tam drugą nagrodę za gitarę klasyczną. Prezentowana przez nas gitara to PRAWDZIWY zwycięski instrument z tego właśnie konkursu i najnowsza wersja koncertowego modelu Nicolasa Lamoureux, który pokazuje, jak łączy on nowoczesną szkołę francuską z paryską tradycją romantyzmu.

Wzmocnienia i konstrukcja

Świerkowy top usztywniono asymetrycznym, pięcioramiennym, zamkniętym systemem wachlarzowym, preferowanym przez Dominique'a Fielda. Oprócz poprzecznej belki pod rozetą, Lamoureux dodaje diagonalne usztywnienie, zaczerpnięte z XIX-wiecznych gitar René Lacote, znanych z pięknych wysokich tonów. Takie rozwiązanie zapewnia realistyczną obecność średnich tonów, nie usztywniając jednocześnie topu. Lekkie podpory wachlarzowe pod mostkiem zapewniają gitarze szeroki zakres dynamiki i natychmiastową reakcję na prawą rękę. Tył i boki wykonano z palisandru o prostym usłojeniu, o prostym, czystym designie, a wzmocnione okładziny dodają korpusowi solidności.

Francuska elegancja

Gitara charakteryzuje się stonowaną elegancją, typową dla szkoły francuskiej. Tylna płyta z palisandru jest dopasowana i podzielona wąskim, centralnym paskiem z delikatnym purflingiem. Smukłe palisandrowe lamówki oprawiają jasną świerkową płytę wierzchnią, a elegancko spiczasta nakładka na piętę dopełnia połączenie gryfu z korpusem. Główka ma ząbkowaną koronę w stylu francuskim, pokrytą palisandrem. Posiada złote klucze z grawerowanymi płytkami i ciepłymi guzikami z palisandru, a podstrunnica jest z hebanu.

Most Zebu Horn

Mostek dodaje osobistego akcentu: jego blok łączący ozdobiono rogiem zebu, a nie, jak to zwykle bywa, kością lub masą perłową, a półprzezroczyste miodowe odcienie rogu pięknie mienią się światłem.

Hołd dla Paryża

Rozeta to być może najbardziej urokliwy detal. Inspiracją dla niej była twórczość José Romanillosa, ale Lamoureux zastąpił tradycyjne arabsko-andaluzyjskie łuki pasem maleńkich wież Eiffla, naprzemiennie w kolorze złotym i brązowym na czarnym tle. Pas otaczają pierścienie z czerwonej i brązowej mozaiki. To żartobliwy ukłon w stronę jego paryskich korzeni i długiej linii wielkich twórców tego miasta, od Lacote po Friedricha i Fielda.

Dźwięk

W rękach ta gitara jest zdecydowanie wpisana w szkołę francuską. Lamoureux łączy solidny, sztywny korpus z swobodną, elastyczną płytą rezonansową, co stanowi podejście stojące za wieloma najlepszymi instrumentami Dominique'a Fielda. Brzmienie jest tego dowodem: pulchne, soczyste i tłuste, z kremowym bogactwem, silnie przywodzącym na myśl gitary Fielda. Ponieważ lity korpus marnuje tak mało energii, płyta wierzchnia pracuje bardzo wydajnie, a gitara w rezultacie ma imponującą moc. Jest również wyjątkowo zrównoważona od basu do sopranu. Jak gitara Fielda, ma niezwykły zakres dynamiki, od najbardziej intymnego pianissimo do pełnego, dominującego forte. Rezultatem jest wyrafinowany, potężny instrument koncertowy o wyraźnej, własnej osobowości.

Urodzony w Paryżu w 1980 roku, Nicolas Lamoureux studiował grę na gitarze klasycznej w Konserwatorium w Nancy pod koniec lat 90. Silne zainteresowanie formą i projektowaniem wizualnym zaprowadziło go następnie do architektury i wizualizacji komputerowej. Przez dekadę pracował w Paryżu jako artysta 3D przy filmach animowanych, reklamach i wizualizacjach architektonicznych, a to wykształcenie w zakresie precyzji i proporcji ukształtowało później jego podejście do gry na gitarze.

W tamtych latach odżyła w nim miłość do gitary. Uważnie słuchał nagrań, chodził na koncerty, rozmawiał z kolekcjonerami i czytał literaturę fachową, jednocześnie studiując, jak wielcy mistrzowie budowali swoje instrumenty i starając się zrozumieć, co nadaje każdemu z nich niepowtarzalną jakość brzmienia. Z ciekawości i zamiłowania do wyzwań zbudował swoją pierwszą gitarę w swoim paryskim salonie. Rezultat był prawdziwym objawieniem. Dzięki zachęcie i wsparciu szanowanych lutników Dominique'a Fielda i Thomasa Norwooda, Lamoureux postanowił całkowicie poświęcić się lutnictwu. W 2017 roku opuścił Paryż i założył swój warsztat w regionie Corrèze w środkowej Francji.

Dziś Lamoureux buduje własny model gitary koncertowej, obok wiernych replik instrumentów historycznych. Jego twórczość jest mocno zakorzeniona we francuskiej tradycji, czerpiąc z dorobku Roberta Boucheta, Daniela Friedericha i Dominique'a Fielda, a także z gitar epoki romantyzmu XIX-wiecznego paryskiego producenta René Lacote. Jego instrumenty łączą w sobie kunszt projektanta z głębokim szacunkiem dla szkoły francuskiej.

Po kilku latach zagłębiania się w budowę gitar, Nicolas Lamoureux zdobył drugą nagrodę za swoją gitarę klasyczną na prestiżowym , dziewiątym Konkursie Gitarowym im. Antonio Marina Montero, który odbył się w Granadzie w Hiszpanii w lipcu/sierpniu 2026 r.