Manuel Ramírez SP/CY z lat 1900.

Małopudłowa gitaraManuela Ramíreza z początku XX wieku, wykonana ze świerku i cyprysu, wyposażona przez Yurisa Zeltinsa w kołki mechaniczne (w zestawie znajdują się oryginalne kołki).

Dwa powyższe filmy prezentują tę gitarę: Flynn Hase Spence gra Valse, Op. 8, No. 4 Agustína Barriosa, a Adam Levin gra „Mazurka-Choro” z Suite Populaire Brésilienne Heitora Villa-Lobosa.

Złote, żywe soprany

Ta gitara to doskonały przykład stylu i brzmienia, które wywarły tak głęboki wpływ na ówczesnych muzyków i słuchaczy: instrument o niewielkim pudle rezonansowym, głębokich basach, złotych i dźwięcznych wysokich tonach oraz bogatej fakturze brzmienia przeplatanej czystymi, dzwonkowatymi tonami podstawowymi. Będąc tak lekką, charakteryzuje się niesamowitą głośnością i natychmiastową reakcją, a jej brzmienie jest bez wątpienia hiszpańskie – głębokie, mroczne i tajemnicze – z wyjątkowym charakterem, jaki daje zaledwie sto lat gry.

Kołki i stan

Yuris Zeltins wyposażył ją w maszynowo obrabiane kołki „Planetary Pegs”, nadając jej wygląd vintage i jednocześnie ułatwiając jej użytkowanie; oryginalne kołki są dołączone, na wypadek gdyby przyszły właściciel chciał je ponownie zamontować. Gitara jest w doskonałym stanie, z jednym dobrze naprawionym, prawie niewidocznym pęknięciem na górze (tylko klej) i jednym z boku, naprawionym od wewnątrz starym papierem nutowym. Zbudowana zanim zaczęto rozróżniać „klasykę” i „flamenco”, gitara ta sprawdziłaby się znakomicie zarówno na koncertach, jak i nagraniach w obu stylach.

Manuel Ramírez (1864–1916): Warsztat w Madrycie po Torresie

WarsztatManuela Ramíreza był niewątpliwie najważniejszym warsztatem gitarowym wczesnej ery po Torresie. Brat i były uczeńJosé Ramíreza I , Manuel, poświęcił się przeniesieniu projektu Torresa w XX wiek i zgromadził w tym celu najlepszych budowniczych swoich czasów: Santosa Hernándeza ,Domingo Esteso , Modesto Borreguero, Pascuala Viudesa i, najprawdopodobniej,Enrique Garcíę . Razem produkowali gitary, które zapewniły dziedzictwo Torresa kolejnym pokoleniom lutników.

Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Najsłynniejszym instrumentem w sklepie jest gitara z 1912 r., na której grał młody Andrés Segovia, wykonana przez Santosa Hernándeza i obecnie znajdująca się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, obokgitary Hermann Hauser I autorstwa Segovii z 1937 r.

Etykieta „Viuda de Manuel Ramírez”.

Po śmierci Manuela w 1916 roku, warsztat kontynuował produkcję instrumentów pod szyldem jego wdowy („Viuda de Manuel Ramírez”). Jego rzemieślnicy założyli później własne warsztaty – Santos Hernández przy Calle de la Aduana i Domingo Esteso przy Gravina 7 – kontynuując brzmienie i standardy warsztatu aż do późnego XX wieku.