2005 Marcelino López „Blanca” SP/CY
| Rok | 2005 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | Cypress |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 51 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | Spain |
| Luthier | Marcelino López Nieto |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Videos
Opis
Gitara flamenco Marcelino Lópeza Nieto „Blanca” z 2005 r. wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego, wyprodukowana w Madrycie w Hiszpanii, ze starymi klonowymi płytkami zaczepowymi i złotymi progami.
Kompaktowe Flamenco Blanca
Ta gitara, wyprodukowana w 2005 roku, jest świetnym przykładem stylu, który propagował – flamenco blanca z bardziej kompaktowym kształtem korpusu, staromodnymi klonowymi płytkami podstrunnicowymi, złotymi progami i piękną, grubą klonową listwą z tyłu.
Stan
Stan jest doskonały jak na gitarę w tym wieku. Poza drobnymi śladami użytkowania na wykończeniu, gitara nie ma żadnych uszkodzeń ani napraw i jest gotowa na każdy koncert.
Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 3 – wywiad z Marcelino Lópezem Nieto · Orfeo nr 3 na naszym blogu · nasz wywiad z Marcelino z 2008 r.
Tło
Marcelino López Nieto (1931–2018): twórca gitar z Madrytu
Zmarły Marcelino López Nieto był jednym z najbardziej szanowanych hiszpańskich lutników XX wieku. Początkowo grał na gitarze – był uczniem Daniela Fortei, który sam uczył się u Tárregi – a jego zawodowe doświadczenie obejmowało stolarstwo, więc przejście do tworzenia gitar przyszło naturalnie, podobnie jak w przypadku wielu lutników w historii. Po śmierci Santosa Hernándeza w 1943 roku zaprzyjaźnił się z wdową po nim, Matilde Ruiz López, i mógł spędzać czas w warsztacie Santosa, zanim w 1949 roku, w wieku 18 lat, założył własny warsztat. Na początku lat 70. współpracował również z firmą Hernández y Aguado i na przestrzeni lat zbudował kilka modeli „Hernández y Aguado”.
Gitary o małym korpusie w tradycji Torresa
Choć Marcelino pochodził z Madrytu, nigdy nie pozostawał w cieniu większych, solidniejszych gitar ze szkoły Ramíreza. Zawsze preferował budowę w tradycyjnym stylu Antonia de Torresa i południowohiszpańskich lutników – z mniejszym korpusem bez podwójnych boków, głównie świerkowymi płytami wierzchnimi i wykończeniem polerowanym na kolor francuski. Oprócz gitar klasycznych i flamenco, budował również instrumenty historyczne, od vihueli, lutni i gitar barokowych i romantycznych po skrzypce, wiele z nich na podstawie oryginałów z jego własnej, bogatej kolekcji.

