1950 Marcelo Barbero SP/CY (były Manolo Sanlúcar)

Gitara flamenco z 1950 roku autorstwa Marcelo Barbero , z płytą wierzchnią z świerku oraz bokami i tyłem z cyprysu, ukończona w madryckim warsztacie Santosa Hernándeza i oznaczona etykietą „Viuda de Santos Hernández” – na tej gitarze grał Manolo Sanlúcar na początku swojej kariery zawodowej.

Na powyższych filmach Berto Boyd gra swoją aranżację „Con Garbo y Salero” Sabicasa (Farruca), Juanito Pascual gra „Colombiana de Bajo Guía” Manolo Sanlúcara, a Grisha Goryachev gra „Bulerías” Sabicasa – wszystko na tej gitarze.

Gitara „Viuda de Santos Hernández” zbudowana przez Barbero

Choć Barbero kształcił się w warsztacie José Ramíreza II , późniejszy, dojrzały styl był bardziej zbliżony doEsteso i Santosa . Po śmierci Santosa, wdowa po nim, Matilde, zatrudniła Barbero do dokończenia niedokończonych zamówień. Pracując w warsztacie Santosa pod słynnym adresem Aduana 23, Barbero wykonał kilka gitar, używając części i narzędzi Santosa. Żaden inny twórca w historii nie znalazł się w tak wyjątkowej sytuacji i to właśnie tutaj poznał z pierwszej ręki wiele sekretów, które Santos skrywał przez całe życie. To rzadkie flamenco jest jednym z tych instrumentów, dlatego nosi etykietę „Viuda de Santos Hernández”.

Były Manolo Sanlúcar

Gitara ta należała wcześniej do wybitnego gitarzysty flamenco Manolo Sanlúcara – tak naprawdę, to na niej grał na samym początku swojej kariery zawodowej.

Dźwięk i stan

Stan jest doskonały, biorąc pod uwagę jej wiek: płyta wierzchnia jest w idealnym stanie, z jedynie standardowymi włoskowatymi pęknięciami wzdłuż boków podstrunnicy, a tył i boki mają kilka pęknięć, które zostały fachowo naprawione. Grywalność jest znakomita, a brzmienie wyjątkowo słodkie jak na flamenco. Ta gitara, niezwykle cenna kolekcjonersko i idealna do występów na recitalu lub w nagraniach, plasuje się w czołówce instrumentów, jakie widzieliśmy.

Marcelo Barbero: Stradivari z Lavapiés

Marcelo Barbero (ok. 1904–1956) jest uważany za jednego z najwybitniejszych hiszpańskich lutników XX wieku, a przede wszystkim za archetypowego twórcę gitary flamenco. Urodzony w Madrycie w biednej rodzinie i osierocony jako chłopiec, nauczył się fachu w warsztacieJosé Ramíreza I i kontynuował pracę u José Ramíreza II . Wiódł barwne życie również poza warsztatem – był bokserem, kolarzem wyścigowym i śpiewakiem flamenco w madryckich tablaos – jednak nigdy sam nie grał na gitarze; jego projekty zrodziły się z własnego doświadczenia i ciągłego wsparcia najlepszych ówczesnych muzyków.

Dokończenie ostatnich gitar Santosa Hernándeza

Po śmierci Santosa Hernándeza w marcu 1943 roku, jego wdowa, Matilde Ruiz López, zwróciła się do Barbero z prośbą o dokończenie gitar, które Santos pozostawił niedokończone w swoim warsztacie przy Aduanie 23 – praca ta zajęła mu około trzech lat i dała mu unikalną możliwość zapoznania się z metodami wielkiego mistrza z pierwszej ręki. Wpływ Santosa widoczny jest w główkach, rozetach i proporcjach gitar Barbero z lat 40. XX wieku; pod koniec 1948 roku opracował własny model, z nowym zarysem, główką, rozetą, usztywnieniem i mostkiem.

Gitary flamenco i dziedzictwo Barbero

Własny warsztat Barbero znajdował się w Lavapiés, starej dzielnicy Madrytu, niedaleko tablaos flamenco, i budował gitary wyłącznie na zamówienie, dla muzyków z Hiszpanii i tak odległych miejsc, jak Anglia, Ameryka Południowa, Niemcy, Włochy i Japonia. Jego najsłynniejsza gitara, z 1951 roku, została wykonana dla Carlosa Montoyi i trafiła do Sabicasa , który nagrywał na niej na albumach wydanych później jako „Flamenco Puro”. W latach 50. XX wieku Barbero zaczął zmierzać w kierunku pełniejszego, bardziej surowego i niemal klasycznego brzmienia, z nieco grubszymi drewnianymi instrumentami i cienką poprzeczką na górze pod mostkiem. Zmarł 6 marca 1956 roku, opłakiwany przez madrycką prasę jako „Stradivarius z Lavapiés”. Jego jedynym prawdziwym uczniem i następcą był Arcángel Fernández , który później uczył syna Barbero, Marcela Barbero Hijo .