2012 Thomas Norwood „1932 Esteso” SP/CSAR

Ta gitara Thomas Norwood „1932 Esteso” z 2012 roku to wykonana ze świerku i palisandru CSA replika gitary, którą w 1932 roku zbudował Domingo Esteso – najbardziej zdobny z modeli Norwooda.

Najbardziej zdobny model

Ta gitara zamknęła serię trzech replik, które zamówiliśmy u Toma po spotkaniu z nim w Paryżu w 2010 roku. Model Esteso jest z nich najbardziej wyszukany i wymaga najwyższej precyzji w obróbce drewna, a Tom wykonał go z tą samą dokładnością, jaką widać w oryginale. Etykieta głosi „Thomas Norwood, Luthier à Paris, Année 2012”. Osoba będąca właścicielem gitary wymieniła później klucze widoczne na zdjęciach na klucze Rodgers z gałkami z masy perłowej.

Brzmienie

Z elegancją oddaje dawny urok oryginału: brzmienie jest ciepłe, aksamitne, otwarte i bardzo swobodne. Na nagraniach wideo powyżej grają na niej Mateusz Kowalski („Moment Musical” nr 3 Schuberta) i Andras Csaki (Vals Op. 8 nr 3 Barriosa).

Zobacz na naszym blogu zdjęcia tej gitary wykonane podczas budowy.

Więcej informacji: Orfeo Magazine No. 7 – An American in Paris: Thomas Norwood – także w wersji drukowanej, w zbiorczym wydaniu Orfeo Magazine 6–10:

Orfeo Magazine 6-10 (wydanie drukowane)

Thomas Norwood: Amerykanin w Paryżu

Thomas Norwood (zm. 2021) urodził się w Pasadenie w Kalifornii, a budowy gitar nauczył się sam z książki Irvinga Sloane’a „Classic Guitar Construction”. W Paryżu zakochał się podczas rowerowej podróży po Europie i osiadł tam w połowie lat 70., odwiedzając warsztaty, które prowadzili Daniel Friederich i Daniel Lesueur; Friederich został jego bliskim przyjacielem i polecił gitary Toma firmie GSI. Przez ponad 40 lat budował instrumenty w swoim atelier w samym sercu Paryża.

Repliki hiszpańskiego złotego wieku

Oprócz lutni, gitar barokowych i lir korbowych – uważano go za jednego z najlepszych budowniczych bałałajek poza Rosją – Norwood stworzył własny model oraz cztery repliki gitar hiszpańskiego złotego wieku, których oryginały zbudowali: Antonio de Torres, Manuel Ramírez, Domingo Esteso i Santos Hernández. Każda z nich powstała jako dokładna kopia jednego konkretnego oryginału, zbudowana tak, by brzmiała jak on w czasach, gdy był nowy; dopiero później Norwood wprowadzał niewielkie zmiany w użebrowaniu, by poprawić pojedyncze słabsze dźwięki.