1928 Francisco Simplicio nr 185 SP/CSAR

Gitara klasyczna Francisco Simplicio z 1928 roku wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA, pochodząca z Barcelony, nr 185 – nigdy nie odnawiana, jedna z najlepiej brzmiących gitar Simplicio, jakie kiedykolwiek słyszeliśmy.

Nr 185, Nigdy nie odnawiany

Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy dzieł Simplicio. Zamiast jednej z grawerowanych główek, głowa jest intarsjowana w trójpłatowym kształcie odziedziczonym po Garcíi. Stan jest doskonały, z kilkoma bardzo starymi, solidnymi i bardzo konserwatywnymi naprawami. Pomimo wieku, nigdy nie była odnawiana.

Simplicio, który brzmi jak Santos

Brzmienie jest wyjątkowo wspaniałe – czarujące i głębokie, z potężnym dołem i lirycznymi wysokimi tonami. To jedna z lepiej brzmiących gitar Simplicio, jakie kiedykolwiek słyszeliśmy, i choć rzadko zdarza się takie porównanie – brzmi i brzmi bardziej jak świetny Santos lub Esteso niż typowy García czy Simplicio. Podsumowując, to bardzo pożądana gitara od tego słynnego konstruktora.

Artykuł w magazynie Orfeo o Simplicio – francuski magazyn gitarowy Orfeo poświęcił w swoim pierwszym numerze artykuł Franciscowi i Miguelowi Simplicio.

Francisco Simplicio: jedyny uczeń Enrique Garcíi

Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar w warsztacieEnrique Garcíi , założyciela szkoły w Barcelonie. Dołączył do Garcíi w 1918 roku, a gitary z ostatnich lat życia Garcíi były przez nich obu budowane. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio przejął lokal przy Paseo de San Juan 110, a jego etykiety dumnie głoszą, że był „następcą i jedynym uczniem” Garcíi – „Suc. y único discípulo de Enrique García” – z medalami Garcíi z Chicago z 1893 roku.

Rzeźbione główki i ornament secesyjny

Simplicio znany był nie tylko z pięknego brzmienia swoich instrumentów, ale także z kunsztu wykonania i ekstrawaganckiej ornamentyki. Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy jego prac, podobnie jak bogato i pięknie grawerowane główki, bardzo wpisując się w secesyjny styl ówczesnej Barcelony. Jego standardowa główka była oparta na wzorze Torresa , często montował „tornavoz” (stożkową rurkę przymocowaną do otworu rezonansowego), a w 1929 roku zdobył złoty medal na Wystawie Światowej w Barcelonie. Zmarł w styczniu 1932 roku, a jego syn Miguel kontynuował warsztat.

Dźwięk Simplicio

Słynne „brzmienie” Simplicio jest prawdopodobnie najbardziej unikatowe spośród gitar wielkich twórców XX wieku – ma w sobie bardzo „staroświecki” urok, a grający na tych gitarach często wspominają, jak przenoszą się psychicznie do innego świata, grając na Simplicio. Jego gitary odcisnęły piętno na późniejszych twórcach, takich jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich , i są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.