Gabriele Lodi (ur. 1976) to włoski lutnik i restaurator gitar klasycznych, pracujący w warsztacie swojego ojca w Carpi, niedaleko Modeny. Znany jest przede wszystkim z modeli Antonio de Torresa i renowacji oryginalnych gitar Torresa. Jest współautorem książki „Antonio de Torres – Lo Stradivari della chitarra moderna” , a GSI jest jego jedynym dealerem w Stanach Zjednoczonych.
W skrócie
- Urodzony: Włochy, 1976
- Warsztat: warsztat jego ojca w Carpi, niedaleko Modeny we Włoszech
- Wykształcenie: od 13. roku życia w warsztacie ojca, od 20. roku życia rzemieślnik.
- Specjalizacje: gitary tradycyjne Torresa oraz renowacja gitar hiszpańskich i z epoki romantyzmu
- Modele: jego model „Moja interpretacja Torresa” oraz modele oparte na szkole madryckiej (Manuel Ramírez , Santos Hernández iDomingo Esteso ) oraz szkole barcelońskiej (Enrique García )
- Badania: regularne wyjazdy do Buenos Aires od 2004 roku w celu nauki gry na znakomitych gitarach hiszpańskich
- Własna wytwórnia: od 2013 roku; gitara nr 100 (2021) zapoczątkowała jego „Expo Series” dla Roma Expo Guitars (REG)
- W USA: GSI jest jego jedynym dealerem
Rodzina twórców gitar
Gabriele Lodi urodził się w 1976 roku, a jego przygoda z gitarą rozpoczęła się bardzo wcześnie, ponieważ jego ojciec był lutnikiem i muzykiem. W szkole Gabriele spędzał kilka popołudni w tygodniu w warsztacie ojca, gdzie pobierał lekcje gry u ojca i wielu muzyków, którzy go odwiedzali. Brzmienie gitary poruszało go, ale nigdy nie traktował gry zbyt poważnie. W wieku 13 lat zaczął pomagać ojcu, spędzając czas poza szkołą w warsztacie, ucząc się wytwarzania gitar. W wieku 20 lat, po rocznej służbie wojskowej, rozpoczął karierę lutnika.
Lekcje gry na gitarze romantycznej
Pracował ramię w ramię z ojcem i zafascynowały go historyczne instrumenty, które trafiały do warsztatu do naprawy. Zaczął studiować i wyszukiwać instrumenty z XIX wieku, a także rozwijać swoją wiedzę o muzyce i instrumentach epoki romantyzmu. Doszedł również do wniosku, że kompozytorzy tamtego okresu byli pod silnym wpływem instrumentów, na których grali: Giuliani z Fabbricatore i Staufferem, Legnani ze Staufferem, Sor z Pagésem, Martínezem, Panormo i Lacote, Aguado z Laprevotte i tak dalej. W przypadku tych instrumentów, jak odkrył, moc, projekcja i wybrzmienie były często mniej ważne niż ekspresja, jakość brzmienia i zakres dynamiki.
Szkoła hiszpańska z Torres On
Gabriele postanowił budować bardzo tradycyjne gitary, co zaprowadziło go do szkoły hiszpańskiej, począwszy od Torresa. Od 2004 roku zaczął podróżować do Buenos Aires, gdzie miał dostęp do wspaniałych gitar hiszpańskich, na których mógł studiować. Lodi nadal pracuje w warsztacie swojego ojca i dziś buduje modele inspirowane szkołą madrycką (Manuel Ramírez , Santos Hernández iDomingo Esteso ) oraz barcelońską (Enrique García ). Obecnie restauruje wiele gitar hiszpańskich i romantycznych, a jego własne gitary spotkały się z niesamowitym odzewem ze strony muzyków. W rzeczywistości jego warsztat stał się miejscem spotkań muzyków i kolekcjonerów, a jego prace restauracyjne rosną z każdym rokiem.
Kontynuowanie tradycji Torresów
W ciągu ostatnich lat wielki Antonio de Torres stał się główną siłą napędową pracy Gabriele jako konserwatora, historyka i, oczywiście, budowniczego. Dokonał on gruntownej renowacji wielu oryginalnych gitar Torresa – prace te w niektórych przypadkach wymagały zdjęcia płyt tylnych – a jedna z nich znajduje się obecnie w Muzeum Instrumentów Szarpanych w Cremonie. Podróżował również do Barcelony, aby zbadać słynną gitarę Torresa z 1859 roku, będącą własnością i na której grał Miguel Llobet. Po drodze zaczerpnął z rąk Torresa spostrzeżenia, które skłoniły go do zgłębiania własnych, innowacyjnych pomysłów, aby przenieść tradycję Torresa do współczesności. Na etykiecie jego gitar Torresa widnieje napis „My Torres Interpretation” (Moja interpretacja Torresa): nigdy nie są to dosłowne kopie, lecz łączą ulubione elementy różnych instrumentów Torresa z detalami konstrukcyjnymi, które odpowiadają potrzebom współczesnych muzyków używających strun nylonowych.
Jego własna marka i seria Expo
Chociaż Gabriele był już doświadczonym producentem, w 2013 roku zaczął używać własnej marki (zamiast standardowej, rodzinnej) – a jego gitara numer 1 pod tą marką trafiła do GSI. W 2021 roku jego gitara nr 100, inspirowana gitarą Torresa „Cumbre” z 1858 roku, zaprezentowaną na targach Expo w Sewilli, wystartowała z serią gitar „Expo Series” stworzoną dla Roma Expo Guitars (REG). W latach 2022 i 2025 pojawią się nowe gitary z serii Expo Series.
W prasie
Magazyn Orfeo nr 13 – Lodi, Bottelli, Coriani, Peruffo
Gabriele Lodi i jego gitary zostały zaprezentowane w magazynie Orfeo Magazine nr 13.
Gitary Gabriele Lodi w GSI
GSI jest jedynym dealerem Gabriele'a w Stanach Zjednoczonych, a od czasu, gdy w 2013 roku pojawiła się jego gitara numer 1, przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Gabriele'a Lodi. Aktualnie dostępne gitary znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Gdzie Gabriele Lodi buduje swoje gitary? W warsztacie swojego ojca w Carpi, niedaleko Modeny we Włoszech.
Czym jest gitara Gabriele Lodi „Torres”? Gitara zbudowana w tradycji Antonia de Torresa – oznaczona etykietą „Moja interpretacja Torresa” – inspirowana renowacją kilku ważnych oryginalnych instrumentów Torresa dokonaną przez Gabriele.
Jakie inne modele produkuje Gabriele Lodi? Modele wzorowane na madryckiej szkole Manuela Ramíreza, Santosa Hernándeza i Domingo Esteso oraz na barcelońskiej szkole Enrique Garcíi.
Czy Gabriele Lodi zajmuje się renowacją gitar? Tak. Renowuje wiele gitar z epoki hiszpańskiej i romantyzmu, w tym kilka ważnych oryginalnych gitar Antonia de Torresa.
Gdzie mogę kupić gitarę Gabriele Lodi w USA? GSI to jedyny dystrybutor gitar Gabriele Lodi w Stanach Zjednoczonych.