Guitar Salon International
+1 (310) 586.1100 | +1 (877) 771.4321
Muzeum
Gitary klasyczne
Gitary klasyczne
Gitary Flamenco
Gitary Flamenco
Kolekcja Cleveland
Kolekcja Cleveland
Lutnicy
Lutnicy
Twój koszyk

Twój koszyk jest pusty!

Sub-Total: $0.00
Total: $0.00
Edytuj koszyk
Wymeldować się
Ignacio Fleta in his Barcelona workshop, looking to the side

Ignacio Fleta

Classical Guitar Maker · Barcelona, Spain

I've heard Segovia playing. There I decided to build guitars, and only good guitars.
BornJuly 31, 1897
DiedAugust 11, 1977
NationalitySpanish

Ignacio Fleta (1897–1977) był hiszpańskim lutnikiem z Barcelony i jednym z nielicznych elitarnych lutników XX wieku. Wykształcony w produkcji skrzypiec i wiolonczel, w 1955 roku poświęcił się gitarze na pełen etat i zbudował potężne gitary koncertowe – najpierw słynące ze świerkowych płyt wierzchnich, a później z cedru – na których grali Andrés Segovia i John Williams . Jego synowie Francisco i Gabriel zostali wspólnikami („Ignacio Fleta e hijos”), a wnuk Gabriel Fleta Jr. do dziś prowadzi warsztat.

W skrócie

  • Urodzony: 31 lipca 1897, Huesa del Común (Teruel), Hiszpania
  • Zmarł: 11 sierpnia 1977 r. w Barcelonie
  • Szkolenie: budowanie skrzypiec, wiolonczeli i kontrabasu w Barcelonie, głównie w tradycji francuskiej
  • Instrumenty smyczkowe: od końca lat 20. XX wieku do 1955 roku
  • Budowa gitar na pełen etat: od 1955 r.
  • Znany z: większych, sztywniejszych gitar koncertowych, pudeł rezonansowych z cedru i francuskiego lakieru w stylu skrzypcowym
  • Grają: Andrés Segovia, John Williams, Angel Romero, Alirio Díaz, Turibio Santos i niezliczeni artyści koncertujący
  • Warsztaty: „Ignacio Fleta e hijos” – z synami Francisco (1925–2003) i Gabrielem (1929–2013)
  • Dziś: wnuk Gabriel Fleta Jr., trzecie pokolenie

Rodzina stolarzy

Ignacio Fleta stoi w swoim warsztacie, a obok niego w cieniu stoi drugi mężczyzna
Ignacio Fleta (z prawej) w swoim warsztacie w Barcelonie

Ignacio Fleta urodził się 31 lipca 1897 roku w Huesa del Común, w prowincji Teruel w Hiszpanii (choć wiele biografii błędnie podaje miejsce urodzenia w Huesca), w rodzinie stolarzy – pomyślny początek dla kogoś, kto miał zostać znakomitym budowniczym instrumentów. W dzieciństwie najwyraźniej wykazywał wielkie zdolności muzyczne, ponieważ istnieją doniesienia, że już w wieku 8 lat potrafił biegle grać zarówno na bandurrii, jak i na gitarze.

Formalna nauka budowy instrumentów rozpoczęła się w wieku 13 lat, kiedy opuścił dom i wyjechał do Barcelony wraz z dwoma starszymi braćmi, Manuelem i Bienvenido. Rozpoczął naukę budowy skrzypiec, wiolonczeli i kontrabasu, głównie w tradycji francuskiej, u uznanych mistrzów, takich jak Benito Jaume, Etienne Maire i Philippe Le Duc z Francji. Zasady tej nauki towarzyszyły Flecie przez całe życie, a jego gitary zawsze były konstruowane metodą „skrzypcową”, która polega na przymocowaniu gryfu do gotowego pudła rezonansowego, w przeciwieństwie do metody „hiszpańskiej”, gdzie gryf jest mocowany do boków instrumentu na początku konstrukcji.

Od instrumentów smyczkowych do gitary

Od końca lat 20. XX wieku do 1955 roku Fleta zajmował się głównie budową skrzypiec, wiolonczel i innych instrumentów smyczkowych, a gitary wytwarzał jedynie okazjonalnie – dlatego instrumenty Fleta sprzed 1955 roku tak rzadko pojawiają się na rynku. Jedną z najbardziej intrygujących jest Fleta z 1936 roku , którą zbudował po renowacji gitary Torresa „FE 17” z 1864 roku – pierwszej z trzech gitar Torresa należących do Francisco Tárregi. Jest to konstrukcyjna kopia FE 17, utrzymana w oryginalnym, ozdobnym stylu Flety, z motywem jodełki i rzeźbioną główką: „brakujące ogniwo” w szkole barcelońskiej między misternymi gitaramiEnrique Garcíi i Francisco Simplicio a bardziej konserwatywnymi instrumentami, które powstały później.

Następnie, w 1955 roku, po wysłuchaniu gry Andrésa Segovii, Fleta postanowił poświęcić się grze na gitarze i, jak sam powiedział, budować „wyłącznie dobre gitary”.

Styl Fleta: siła dla sali koncertowej

Czarno-białe zdjęcie grupowe pięciu osób w warsztacie, w środku Ignacio Fleta w okularach
Ignacio Fleta (w środku, w okularach) w swoim warsztacie

Fleta dążył do wyraźniejszego zdefiniowania swojego osobistego stylu. Rozwijając się niemal równolegle z Hauserem II i José Ramírezem III , stopniowo odchodził od czystej, lekkiej konstrukcji Torresa , zwiększając ogólną masę i sztywność całego instrumentu. Dokonał tego głównie poprzez powiększenie proporcji korpusu, zwłaszcza w korpusie, a także poprzez dodanie wewnętrznych wzmocnień (jego płyty wierzchnie ostatecznie miały 9 rozpór wachlarzowych i 4 drążki harmoniczne – 2 górne i 2 dolne – a płyta tylna otrzymała dodatkową, czwartą poprzeczną podporę). Te modyfikacje są obecnie znakiem rozpoznawczym, kojarzonym niemal wyłącznie z Fletą.

Ta dodatkowa sztywność i masa zyskały popularność wśród muzyków koncertowych występujących w coraz większych salach, ponieważ zapewniały gęstszy, gęstszy i bardziej „ciężki” dźwięk. Brzmienie tych instrumentów przenikało głębiej do większych sal koncertowych, dając recitalistom większą pewność dzięki dodatkowej mocy.

Świerk i cedr: dwa wielkie okresy Flety

Kolekcjonerzy często wspominają o złotej erze „świerka” Flety – późnych latach 50. i 60. XX wieku, kiedy Segovia i Williams koncertowali i nagrywali na jego gitarach – oraz o jego wspaniałym okresie „cedrowym”, który nastąpił po tym. Fleta stopniowo zaczął preferować stosowanie cedru do produkcji pudeł rezonansowych, a na początku lat 70. pracował niemal wyłącznie z cedrem. Obok José Ramíreza III, Fleta jest uważany za jednego z największych budowniczych cedrowych gitar w historii. Większość jego gitar ma tył i boki z palisandru indyjskiego; zestawy z palisandru CSA, klonu, mahoniu lub cyprysu są rzadkością.

Pomimo progresywnych modyfikacji podstawowego projektu gitary hiszpańskiej, pod wieloma względami pozostał on wierny tradycji. Na przykład jego lakier był uważany za bardzo staromodny, a jednocześnie niezwykle wyrafinowany, ponieważ stosował formułę przejętą z nauki gry na skrzypcach i wiolonczeli. Lakiery Fleta są nadal wysoko cenione wśród współczesnych lutników, choć niewielu przyznaje się do umiejętności lub cierpliwości, by je odtworzyć.

Ignacio Fleta e Hijos

W połowie lat 60. jego synowie Francisco (ur. 22 lipca 1925 r.) i Gabriel (ur. 21 grudnia 1929 r.) zostali wspólnikami w warsztacie, a wytwórnia zmieniła nazwę na „Ignacio Fleta e hijos” – później z warsztatu przy Calle de los Ángeles 4 w Barcelonie. Ignacio Fleta zmarł w Barcelonie 11 sierpnia 1977 r. Warsztat pozostał otwarty, a Francisco i Gabriel nadal produkowali wspaniałe gitary. Francisco zmarł w 2003 r., a Gabriel w styczniu 2013 r. Syn Gabriela, Gabriel Fleta Jr., budował już razem z ojcem i do dziś zajmuje się długą listą oczekujących – więc dziedzictwo Flety jest nadal żywe, teraz w trzecim pokoleniu.

Znani gracze i ich flety

Poza Segovią i Johnem Williamsem – którzy byli właścicielami Fletasa w latach 1956, 1961 i 1972 i grali na gitarze z 1961 roku na koncertach i nagraniach do 1972 roku – wielu znakomitych muzyków uczyniło Fletę swoim głównym instrumentem. Kilka z ich gitar przeszło przez nasze ręce:

  • Angel Romero nagrał koncert Villi-Lobosa na swoim flecie z 1962 r. , koncert Lalo Schifrina na swoim flecie z 1963 r . i był pierwszym właścicielem fletu z 1992 r. , któremu Francisco i Gabriel nadali nazwę „La Princesa”.
  • Marcelo Kayath zdobył swoje pierwsze nagrody – m.in. w Toronto i Paryżu w 1984 r. – grając na instrumencie Fleta z 1981 r. , który kupił od swojego nauczyciela, Turibio Santosa, i grał na nim w barwach Segovii w 1986 r.
  • Kubański gitarzysta José Rey de la Torre (1917–1994), uczeń Miguela Llobeta, grał na swojej Flecie z 1965 roku na koncertach w USA i Europie.
  • Duński gitarzysta Lars Hannibal nagrał „ Siestę ” z Michalą Petri na swoim instrumencie Fleta z 1961 roku .
  • Norbert Kraft, dyrektor artystyczny Naxos "Guitar Collection", był pierwszym właścicielem Flety z 1992 roku .
  • Jürgen Ruck nagrał dla Deutsche Grammophon z Filharmonią Berlińską i Claudio Abbado na swoim albumie Fleta z 1989 roku .
  • Muzyk ludowy i aktor Theodore Bikel przez większość swojej kariery grał na żywo, w studiu i na ekranie swoją Fletę z 1955 roku .

Ignacio Fleta Guitars w GSI

Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele dziesiątek gitar Fleta. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.

Często zadawane pytania

Kim był Ignacio Fleta?
Hiszpański lutnik z Barcelony (1897–1977), kształcił się w zakresie wyrobu skrzypiec; na jego potężnych gitarach koncertowych grali Andrés Segovia i John Williams.

Co wyróżnia gitarę Fleta?
Większy, sztywniejszy korpus z dodatkowymi wzmocnieniami, łączenie szyjki w stylu skrzypcowym oraz lakierowanie w stylu skrzypcowym – wszystko to zapewnia gęsty, gęsty, mocny dźwięk idealny do dużych sal.

Czym są okresy „świerku” i „cedrowania” Flety?
Jego gitary z płytą wierzchnią z drewna świerkowego z końca lat 50. i 60., na których grali Segovia i Williams, oraz gitary z płytą wierzchnią z drewna cedrowego, dominujące od końca lat 60. – na początku lat 70. były to gitary niemal wyłącznie z drewna cedrowego.

Co oznacza „Ignacio Fleta e hijos”?
„Ignacio Fleta i synowie” – wytwórnia płytowa z połowy lat 60., kiedy Ignacio pracował ze swoimi synami Francisco i Gabrielem.

Kto dziś produkuje gitary Fleta?
Wnuk Ignacia, Gabriel Fleta Jr., prowadzi warsztat w Barcelonie już w trzecim pokoleniu.

Guitars by Ignacio Fleta